Birçok at, eşek ve köpek doğuyor, yaşıyor ve ölüyordu. Ama hepsi büyük bir hayatları olmadığından ölümleriyle beraber unutuluyorlardı. Kimbilir, dünyadan ne kadar at, eşek, köpek geçmiş ve hiçbir iz bırakmamışlardı. Halbuki kahramanlar öyle miydi? Dört bin yıl önceki bir kahramanın methiyesi bugün okunuyordu.
Sonuçta hiçbirimiz sürekli mutsuz olamayız ya!
Kim bilir, belki ölmem. Belki sen dönersin. Belki bir bahar daha görünürüm, Sen de beni hâlâ seversin. Geçen seneki hayatımıza geri döneriz.
Çocuk küçük olabilir ama içinde büyük bir adam yatar, beyin ufak olabilir ama içinde ne muazzam fikirler yatar. Göz ufacık bir bilye topundan öte değildir ama ne denli uzak ufukları kucaklar.