Aylin
@Acerendipity
33 okur puanı
Temmuz 2024 tarihinde katıldı
"Yanlış kapının önünde beklemeyin."1000Kitap
Uzun zamandır elimden bırakmadan bir çırpıda okuyup bitirdiğim kitaplardan bir tanesi oldu. Pavol Rankov, bu romanında tedavi olmak için her gün kliniğe giden ve alanının en iyilerinden biri olan profesöre ulaşmaya çalışan bir hastayı anlatıyor. Klinikte (dünyada) ki hiyerarşiyi gözler önüne seren ve statü farkından kaynaklı olarak günümüzde yaşanılan sıkıntıları okuyoruz. Bir hasta tedavi olmak için bu hiyerarşik düzende nasıl bir yol izlemeli? Bu romanda hasta, her gün bir adım atarak profesöre ulaşabiliyor mu sizce?
Roman, aslında hepimizin yapmış olduğu içsel sorgulamaları, kendimize itiraf edemediğimiz duygu ve düşüncelerimize de birer ışık oluyor bence. Romandaki karakterimiz ile birlikte bir nevi kendi iç dünyamıza farklı bir bakış açısıyla bakma fırsatı sunuyor bizlere. Belki de sıradan insanlar olduğumuzu kabul ederek yanlış kapıların önünde beklemememiz gerekir. Kitabın son sayfasında Zora Handzová şöyle bir yorumda bulunmuş:
Gezegenimizde sekiz milyar insan varsa ve biz bu kalabalıkta birbirimizi gerçekten anlayabileceğimiz tek bir insanla karşılaşıyorsak bu başlı başına bir başarıdır.
Umarım bizi anlayabilecek insanlarla bir arada bulunuru ve bu başarıyı tadarız. Yer yer kendinizi bulacağınız bu kitaba mutlaka bir şans verin. Şimdiden keyifli okumalar.
Reklam
"Birbirimizi sevmezsek öleceğiz"1000Kitap
Günümüzde birçoğumuzun ortak bir problemi var. Odaklanamamak. Hiçbir şeye odaklanamıyoruz. Otobüs beklerken başka bir şeylerle ilgilenmemiz gerekiyor, 1 saatlik bir dersi dinlerken bile telefona
Oh Kaptan! Benim kaptanım!1000Kitap
Kesinlikle herkesin okuması gereken bir kitap.Özellikle öğretmen ve öğretmen adaylarının. Çünkü bir öğretmenin,öğrencilerin hayatını nasıl değiştirebileceğini gözler önüne seriyor. Bu kitabı ikinci defa okudum ve son olacağını da sanmıyorum. Keşke herkesin Mr.Keating gibi bir öğretmeni olsa diyorum. Hayatımızda bir çok şeyle baş etmeye çalışırken aslında yaşamdan zevk almayı çoğu zaman unuttuğumuzu bu kitap sayesinde fark ediyorsunuz. Umarım sevdiğimiz ve ruhumuza iyi gelen şeyleri yapmaktan vazgeçmeyiz. Çünkü bunlar uğruna hayatta kaldığımız şeylerdir.Carpe Diem, Anı yaşa.
Yazarın kendi hayat hikayesini anlattığı bu kitabı okurken yer yer hayali bir roman okuyor olmayı diledim. Anlattıklarının kendi başına gelmesindense bir hayali karakterinin yaşadıklarını anlatmasını istedim. Tabii ki böyle değildi. Yazarın beyin kanamasından sonra locked-in sendromu nedeniyle dünyayla tek iletişim yolu sol göz kapağının hareketi vasıtasıyla gerçekleşebiliyor. Yine de pes etmeyip bu kitabı yazarak içinde bulunduğu duygu düşünce durumunu bizlere çok güzel bir şekilde aktarıyor. Hayatta hep farklı şeylerin peşinde koşarız. Para, aşk, kariyer... Ama asıl önemli olanın sağlık olduğunu unuturuz çoğu zaman. Elimizden gidene kadar çoğu şeyin kıymetini bilmeyiz. Ama sağlık geri dönüşü olmayan keskin bir viraj gibi. Parayı geri kazanırsınız ama sağlık... Hayatımda geçirdiğimiz ve sağlıklı olarak yaşayabildiğimiz her anın ne kadar kıymetli olduğunu fark etmemi sağlayan bu kitap beni derinden etkiledi. Bir daha yaşayamamak ihtimaline karşı her şeyi daha dikkatli incelemeye ve hatırama kazımaya başladığımı hissediyorum bu kitaptan sonra. Umarım bu kitap her şeyin kıymetini, kaybetmeden bilmeyi bana öğrettiği gibi sizede öğretir. Keyifli okumalar.
Sarah ve Joe çifti bir gün Siyah Akasya Evi'ni almaya karar verirler. Lakin bu evin herkesi kaçıran bir gerçeği vardır. Bu evin eski sahibi Bill, karısını ve kızını öldürmeye çalıştıktan sonra kendisi de intihar etmiştir. Herkesin yanına bile yaklaşmak istemediği bu evi satın alan Sarah ve Joe'nun kendi aralarında ki sorunlar iyice gün yüzüne çıkmaya başlarken, Sarah'da tavan arasından garip sesler duymaya başlar. Okuduğum en iyi gerilim kitaplarından biri diyebilirim. Olay akışını asla tahmin edemedim ve sürekli farklı karakterlerden şüphelendim. Yazarın ilk kitabı olmasına rağmen gayet iyi bir iş çıkardığını söyleyebilirim.
Spoiler
Sarah beni gerçekten çok şaşırttı. Okurken sürekli karakterde bir terslik olduğunu hissediyordum ama bu kadarını beklemezdim. Hem kardeşini öldürmüş hem de onun yaşamını çalmış. Emily ise en üzüldüğüm ve sevdiğim karakterdi. Asla öldürülmeyi hak etmiyordu. Sarah'ın, ondan gerçekten çekinmeyen ve samimi yaklaşan tek arkadaşını öldürmesi ve daha sonra hayatını (derisini) çalması kesinlikle tüylerimi ürperti. Bazen gerçek hayatta da bu tarz insanlar olduğunu düşünüyorum. Kendi öz benliklerine sahip değiller ve başkalarından çalarak kendilerini inşa ediyorlar. Umarım böyle insanlarla hiç karşılaşmayız.
Reklam