Çayımı, artık hak etmiş gibi, içmeye başlarken kendimi koltuğa bırakıyorum. Kitabı, kıymetini bilir bir şekilde elimde evirip çevirdikten sonra, okumaya başlıyorum. "Ne kadar çok insan, sırf mutlu olmaları gerektiğine inandıkları için mutsuz oluyordur acaba?" diye soruyor hemen ilk sayfalarda yazar.
Işığı kapatıp odadan çıkıyorum. Yatağımın başucuna diziyorum kitapları. Kafamdaki müzik suskun. Huzur dolu yastığım. İçim yağmurun yıkadığı yapraklar gibi pırıl pırıl. Gün doğmuş.
İnsanlar yeni bir güne "merhaba" diyorlar, bense yeni bir "ben"e...