Fatih
@Acizvenaciz
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitap, Öteki Golyadkin, Golyadkin'in olabileceği (eğer gerçek benliğini ortaya koyabilse, diğer insanların ve çevrenin ağırlığının onu, zavallı bir memurun yaşantısında tutmasına izin vermeseydi olabileceği) şeyin bir görüntüsüdür. Ve bu görüntü kahramanın her adımda peşindedir, sonunda deli eder onu. Yani Öteki gerçek anlamıyla kahramanın düşlerinin bir ürünüdür.
Öteki, edebi eleştirmenlerce Gogol ile Hofmann'ın bir karışımıdır. Kitap Hofmann'dan alınan konunun, Gogol'ün bildiğimiz yoksul memur tipine uygulanışıdır. Deyiş olarak, Dostoyevski'nin bütün eserleri içinde Gogol'e en yakın olanıdır.
Dostoyevski ilk kez, daha sonra onun en derin, en tipik yaratımlarından biri olacak olan bir kişiliği, güçsüzce de olsa, araştırmaya girişmiş. Çevrenin ezdiği ya da tabiatın içine kapanmaya zorladığı, sürekli kendini inceleyen, her zaman kendini tutmasını, kendini kabul ettirmek için giriştiği güçlü dışavurumlarla dengeleyen, Yer Altından Notlar'ın kahramanı gibi kendini aşağılayan ve herkesi aşağılamak isteyen bir insanın, kendi kendisiyle uyum içinde olmayan, bütün insanların ötesinde olan birinin kişiliğiydi bu. Ve bu nedenle öykü, Fyodor'u inceleyen biri için, gerçek değerinin kazandığından daha fazla öneme sahiptir.
Öyküye biraz da eleştirel baktığımızda, öykünün doruk noktası, yani Goldyadkn'in deliler evine götürüldüğü kısım, öykünün büyük bir kısmından ayrı olarak kahramanın zihninin özel bir sanrısı olarak anlatılmıştır. Yaklaşımın belirsizliği, büyüselle patolojik arasında dolaşma öykünün tümünü kapsar. Bu birbirine uymazlık, öykünün gereğinden fazla uzatılması ve deyişteki yorucu ısrar Öteki'nin başarısızlığına yol açmıştır.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Değerli okurlar. Öncelikle çok özel bir kitabın incelemelerini okuyorsunuz, evet çok özel; ve sebebi yalnız yazarı değil, her şeyi.
Şöyle ki, Dostoyevski'nin mektuplardan oluşan kısa romanının keşfi Rus edebiyat tarihinin en ünlü olaylarından biridir. Fyodor müsveddeleri okuldan tanıdığı (mühendislik okulu), kendisi gibi edebiyata meraklı bir arkadaşına veriyor, o da bunları, şiirleri ile kendini edebiyat dünyasına tanıtmış genç yazar Nekrasov'a götürüyor. İkisi müsveddeleri okumaya başlıyor, bütün geceyi okumakla geçiriyorlar. Sabahın dördünde Fyodor'u uyandırıyor, bir şaheser yazdığını söyleyip kutluyorlar. Nekrasov bunları Belinskiye(kısacası müsveddeler hiyerarşi basamaklarında yükseliyorlar) veriyor; verirken yeni bir Gogol doğdu diyor, 3 gün sonra Fyodor Belinski ile tanıştırıldı. Ve "Anlıyor musun? Yazdığın şeyin ne olduğunu anlıyor musun" diye haykırıyor. Düşünün 30 yıl sonra Fyodor bu sahneyi hayatının "en mutlu, en büyüleyici anı"olarak niteliyor.
(Çok uzatmamaya çalışıyorum, affola)
İnsancıklar, duygusal ve doğalcı romanın melez bir sonucuydu. Makar Devuşkin, bu zavallı memur, doğrudan doğruya Gogol'un sayfalarından çıkıyordu; kadın kahramanın acıklı durumu ise duygusal bakımdan alınmıştı. Yalnız, Dostoyevski'nin dehası, Gogol'unki gibi betimleyici değildir, yaratıcıdır. Kitabın biçimi ise kadın ve erkek kahramanlar arasındaki mektuplardan oluşuyor
Makar ve Varvara günlük hayatın gerçekliğini taşımıyorlar, bunlar içleri doldurulmuş mankenlerde değiller. Dostoyevski'nin bütün önemli tipleri gibi, bunlar da, bu dünyaya yerleştirilmiş, o özel coşkulu yaşantıya sahip insanlardır, ama bu dünyada değillerdir.
Açıkçası ben çok uzun incelemeleri hangi kitap olursa olsun tamamen okuyamıyorum, bu konuda zayıfım. Çok uzun bir eleştiri yazmam da
