“Orada garip insanlar göreceksin! Bir düşünsene, asla uyumuyorlar!”
“Peki neden?”
“Çünkü hiç yorulmuyorlar.”
“Neden?”
“Çünkü aptallar.”
“Aptallar yorulmaz mı?”
“Aptallar nasıl yorulabilir, tanrı aşkına!”
Köşemde manen çürümüş, çevreden, canlı yaşamdan kopmuş, yeraltında kendi yarattığım kine boğulmuş olarak, yaşama nasıl yan çizdiğimi uzun uzadıya anlatmanın hoşa gidecek nesi var?