"Bu benim sırrım, gerekli, önemli ve sözcüklerle ifade edilemeyecek bir sır.
Bu yeni duygu beni değiştirmedi, daha mutlu etmedi, hayal ettiğim gibi beni birden aydınlatmadı, aynı oğluma hissettiğim duygu gibi. Hiçbir sürpriz olmadı. İnanç ya da değil, bilmiyorum ama bu duygu aynı şekilde hiç fark ettirmeden içime girdi ve yerleşti.
Arabacı İvan'a kızmaya devam edeceğim, aynı şekilde tartışmaya ve patavatsızca konuşmaya devam edeceğim, ruhumun en mahrem köşesiyle diğerleri hatta karım arasında o duvar aynı şekilde olacak, korkum için onu hep suçlayacağım ve bundan pişmanlık duyacağım, neden dua ettiğimi ve edeceğimi akıl yoluyla anlayamayacağım ama hayatım, bütün hayatım, başıma geleceklerden bağımsız olarak hayatımın her dakikası eskiden olduğu gibi anlamsız olmayacak ve içine katabilecek güce sahip olduğum iyiliğin tartışılmaz anlamına sahip olacak!"