“İnsanlar… taşırlar insanları. Kundaktayken, tanıtmayken. Hep taşıyacak birileri olur. Bazıları dostluktan, bazıları cepteki paradan, bazıları da içinde bulundukları sistem bir gün onlara taşınma sırasının geleceğini söylediği için, taşırlar insanı...”
“Yarar yok bu dünyada! Ölüm varsa yarar yok! Ölüm bütün sihir bozar. Kurtardığın hayatlar da ölür. Aldığın Nobeller de paslanır. Doğduğun evler de yıkılır.”
Evren’in Ruhu, bir düşü gerçekleştirmeden önce yol boyunca öğretilen her şeye değer biçer. Bize karşı kötü duygular beslediği için böyle davranmaz. Düşümüzü gerçekleştirmemizin yanı sıra, ona doğru ilerlerken aldığımız dersleri de iyice öğrenmemizi ister. Ama insanların çoğunluğu, işte bu anda vazgeçerler. Çölün dilinde biz bu durumu şöyle tanımlarız: vahanın palmiyeleri ufukta görülmüşken susuzluktan ölmek.