Yalnızlık Sevgi'nin yokluğu değil, tamamlayıcısıdır. Yalnızlık birlikteliğin yokluğu değil, ruhumuzun bizimle sohbet edecek kadar özgür olduğu ve yaşamımız konusunda karar vermemize yardım ettiği bir andır. Öyleyse ne mutlu, yalnızlıktan korkmayanlara! Kendi kendilerine arkadaşlık etmeye korkmasınlar; uğraşacak iş, eğlence ya da yargılayacak insanlar bulmaya uğraşmasınlar... Hayatta asla yalnız kalmayan kişiler, kendilerine yabancılaşırlar. Kendilerine yabancılaşanlar, boş insanlara dönüşmekten korkar hale gelir. Oysa boş insan diye bir şey yoktur. Ruhumuzun derinliklerinde keşfedilmeyi bekleyen devasa bir dünya saklıdır.
Diyelim ki, senle ben Martin Luther'in omuzundayız tam o esnada incil Almancaya çevriliyor ve diyelim ki senle ben Almancayız. Yani bu hikayede de böyle ölmüşüz. O kadar basit illa herkes gibi şair mi olalım bir kere de lisan olalım ...