“İnsanoğlunun gözü hiç doymaz, ne kadar çok versen o kadar çok ister,” denirdi hep. Sanki kötü bir şeymiş gibi. Oysa insanoğlunu diğer türlerden ayıran, sahip olduklarıyla yetinen hayvanlara üstün kılan da bu özelliği değil miydi?
Ve defalarca anlatılan, yüreklere işleyen her öyküde olduğu gibi, bu öyküde de yalnızca iyilik ve kötülük, ak ve kara, masumlar ve zalimler vardır; arası yoktur.