Onca zaman nereden geldiğimi bilmeden yaşadım bu sürgünde... Dilini bilmediğim insanlar arasında attığım çığlıklar duyulmadı.... Yapayalnız kaldım... Şimdi, yavaş yavaş birleşiyor parçalar... Ve ben geri dönmek için, çok olduğunu hissediyorum.
Ben en çok annemin ellerine güvendim...
Babamla kavga ettiklerinde gizliden sevinirdim;
Herkes gider, o bana kalır, diye
Ne büyük dalgınlıkmış oysa çocukluğum,
Tam benim oldu sanırken
Sonra görürdüm ki yine babamla el ele tutuşmuş,
Ben yine unutulmuşum.
"Annemin" deme, bana!
Aklıma kayıp çocukluğum geliyor...
Çok geç anladım ;
Kalabalıklar arasında dokunamadığım senmişsin...
Yalnızlığım diye küçümsediğim senin sevginmiş
Geceleri ansızın uyanıp
İncitip durduğum senin yokluğunmuş...
Onca sevişmeden sonra değişmemişsem
İçimde bir yer sana hasret kaldığı içinmiş...