Aelys
@Aelys__
"Nil'in varlığını öğrendikten sonra yağmurlara anlam yüklememek imkânsız,"
"Derler ki tesadüf diye bir şey yoktur."Duygu ve Düşünce
|Konusu|
Ailesini şüpheli yangında kaybeden Arya, kimliğini gizleyerek yetimhanede büyür. On sekiz yaşına gelince yetimhaneden ayrıldığı gün yolda Ulaş'la çarpışır.
Her ne kadar çarpışma normal görünsede sürekli denk gelişler ikiliyi bir arada tutar. Geçmişin izleri Ulaş ve Arya ile beraber ilerler ve bazı gerçekler gün yüzüne çıkar.
|Yorum|
Filiz Puluç'tan okuduğum ilk kitaptı, yazım tarzını çok sevdim, bana hitap etti. Kitapta Ulaş ve Arya arasındaki dinamiği çok beğendim. Arya'nın zor zamanlarında Ulaş'ın onun yanında olması, destek olması çok güzeldi. Arya'nın geçmişinden gelen tüm travmalarına rağmen hep bununla baş etmeye çalışması, hep güler yüzlü olması ve mücadele etmesi kitap boyu güçlü bir duruş sergiledi.
Ulaş'ın geçmişten gelen yükleri, Arya'dan uzak kalamaması ve bir türlü bununla baş edememesi güzeldi. Kitap içinde okuduğum arkadaş grubunu da çok beğendim; birbirlerine olan davranışları, yanında olmaları
çok anlamlıydı.
Severek okuduğum bir kitap oldu.
:: Ateş - Yanmak
:: Filiz Puluç
Reklam
|Konusu|
Patti Smith'in, kocası ve yol arkadaşı Fred "Sonic" Smith'in ölümünden sonra başlayan yas sürecini anlatıyor. Kocasının en sevdiği kafe olan New York'taki "M Treni" kafesine yıllar boyu yaptığı ziyaretleri ve burada sık sık canlanan eski anıları ele alıyor. Kitapta belirgin bir olay örgüsü yok; sadece büyük bir kaybın ardından bir kadının zihninde şekillenen yas süreci işleniyor.
_______________________________________________________
|Yorum|
Bitti. Ben maalesef çok beğenmedim. Kitaba bir kurgu beklentisiyle başlarsanız beklentinin çok altında kalan bir eser. Olay örgüsü olmadan sadece Patti'nin eski anılarını ve yaptığı dünya turunu okuyoruz. Kitap bence çok yavaş ve dağınık ilerliyor. Bir sayfada Tokyo yolculuğunu okurken diğer sayfada bir rüyasına, başka bir sayfada ise çocukluğuna geçiş yapıyoruz. Bu kopukluk yüzünden anlatılanları pek hissedemedim ve kitapla bağ kuramadım.
Kayıp ve yas üzerine yazılmış olsa da bu duygu bana pek geçmedi. Kısacası başlarken beklentim çok yüksekti ama pek sevemedim.
: M Treni
: Patti Smith
Beaowl__
"Ben en çok martıya âşık olan balık için üzülüyorum...
Yanına gitse mutlu olur ama ölür. Suda kalsa yaşar ama uzaktan izler sadece. Dokunamaz. Öpemez. Hissedemez. Sarılamaz. Gözyaşını silemez. Acısına ortak olamaz."
____________________________________________________________
| KONUSU |
Ailesi ile gittiği bir tatilde basketbol topu vesilesiyle tanışan Deniz ve Tuna'nın hikayesini ele alan bir lise kurgusu.
| YORUM |
Kitap, günümüz tarzını ele alırsak biraz geride kalan bir yapım. Ama Beyza'nın o dönemki yaşına ve kitabın yazıldığı zamana göre değerlendirirsek çok güzel bir kitap.
Beyza'nın yazdığı tüm kitaplara âşık biri olarak, başlangıçta bu kitap için "Okumasam da olur," demiştim. Fakat bir noktadan sonra "İyi ki okumuşum," dedirtti. Gerçekten zevkle okuduğum bir kitap oldu.
Kitabın sonu hiç beklemediğim bir şekilde bitti ve böyle bitmesini daha çok sevdim. Karakterler de aynı şekilde çok içten geldi; aralarındaki o bağ çok güzeldi.
__________________________________________________________
"Balık, öleceğini bilse bile Martı'sını görmeden durabilir miydi hiç?
Bu yüzden ölüme kendi ayaklarıyla yürümüştü. Kalbine esir, duygularına hapis..."
Coraline Jonas ailesi ile yeni bir eve taşınması ile başlayan bir hikaye.
Coraline yaşdığı ev çok eski ve çok dairesi olan bir yerdir.
Bir gün Caroline'ın anne ve babsının onunla ilgilenmemesi ile evde sıkılıp evi keşf etmeye başlıyor.
Evde gizli bir kapı bulur. Kapı tuğlalı bir duvara açılır ama gece yarısı kapı açıldığına tuğla yok olur.
Bunun yerine bir tünel bulur. Tüneli geçmesi ile başka daireye varan Caroline orda diğer anne, babayı bulur.
Diğer anne ve baba Caroline çok iyi davranır oyuncaklar, yemekler, istediği her şeyi verir. Başta çok sevinen Coraline burda mutlu olacağın sanır.
Burda yaşaması için tek şart vart diğer anne ve baba gibi Caroline'ın gözlerine düğme dikilecektir. Lakin Caroline bunu kabul etmez ve gerçek dünyaya döner.
Ertesi gün tekrar kapıyı açtığında diğer anne onu tekrar çağır. Coraline bu sefer reddedince diğer anne öfkelenir. Coraline'ı geçidin ardındaki dünyaya hapseder. Orada diğer anne tarafından kaçırılmış 3 çocuğun hayaletleriyle karşılaşır.
Diğer anne Coraline'a bir oyun teklif eder. Eğer evdeki gizli 3 ruhu bulursa Coraline'ı bırakacaktır. Bulamazsa gözlerine düğme dikecektir. Coraline evi aramaya başlar. Hayalet çocukların ruhlarını bulur ve onları kurtarır.
Sonunda diğer anne ve onun yarattığı dünya yok olur. Coraline gerçek ailesine döner. Kapıyı tuğlalarla kapatır. Bahçede anahtarı gömer. Hikaye Coraline'ın yeni hayatına alışmasıyla biter.
Buna "Çocuk" dendi.
"Mutluluk o kadar kırılgan bir şeydi ki... Bir an her şey mükemmelken, sonraki an kendinizi bir kabusun tam ortasında bulabiliyordunuz."
Yazar Dave Palzer çocukluğunda annesi tarafından gördüğü şiddeti ele alan bir kitap.
Annesinin alkol bağımlısı olması ile Palzer'in hayatı kabusa dönüyor.
Her şey değişiyor.
Annesi artık isimiyle değil sadece "Çocuk", "o","it"
diye çağırıyor.
Evde gördüğü fiziksel şiddetler.
Yemek verilmemesi, açlıktan çöpten yemek toplaması "su " diye bulaşık makinesinden içtiği su sadece 4 yaşında çocuğa uygulanan bir şey.
En küçük bir hatada ceza alması. Kardeşinin canı yandığında Dave'in suçlanması. Ceza diye annesi tarafından amonyak içirilmesi, dondurucu soğukta dışarda beklemesi.
Başta babası bu duruma müdahile etse bile sonra sessiz kalması.
Dave'in okul da öğretmenleri tarafından fark edilmesi ile 12 yaşında evden ayrılarak koruyucu bir aileye verilmesi ile hikaye son buluyor.
Reklam