Anılar, insanın tenini ürpeten bir esintiyle buz gibi kollarını açarak sarıp sarmalıyordu insanı sanırım.
Ama yalnızca sarılmaksa niyeti, neden boğazımda sımsıkı hissediyordum ellerini?
"Korku dağlarının yürekçisi,
Ölüm denizlerinin kürekçisi;
Öyle suskun oturuyor şişenin başında,
İçtiğinin hem hırsızı, hem bekçisi.
...
Onu kırmış olmalı yaşamında birisi.
Dinledikçe susması, düşündükçe susması...
Tek başına iki kişi olmuş kendisiyle gölgesi,
Heykelini yontuyor yalnızlığın ustası..."
Özdemir Asaf