Ayol bütün o donanma, şatafat, karının kan ağlayan içini gizlemek için. Yoksa, hakikaten bahtiyar insanın bahtiyar görünmek için o kadar gürültü patırdıya ne ihtiyacı var?
Halk sevgi veya alakanın objesini ortadan kaldırmakla meseleyi kestirme halledeğini sanır ve sevdiğini öldürür. Biz meselenin dışarıda değil içimizde halledilebileceğini daha çok anlarız. Çünkü dava yalnızca sevgili ile kendimiz arasında değil, asıl dava kendimizle kendimiz arasındadır. Sevgiliyi dışarıda öldürmek neye yarar? Içimizde yaşadığı müddetçe, biz sadece bir şeklin katili olmakla kalırız.