Ayrıca çocuklarını yetiştirirken, hem onlara vakit ayırdıklarını hem de o çocuklardan fazla bir şey beklemediklerini, onların sırtlarına yük yüklemediklerini de söylemeliyim. Hâlbuki toplumumuzda bunun tam tersi yaygındır. Adam veya kadın; kendi olamadığı, başaramadığı ne varsa, bunları çocuğundan bekler. O şey her ne ise; çocuğun onu yapmasını, başarmasını bekler. Bizde bir çocuğu “çocuk” olarak sevmek diye bir şey yoktur.