Ayrıca çocuklarını yetiştirirken, hem onlara vakit ayırdıklarını hem de o çocuklardan fazla bir şey beklemediklerini, onların sırtlarına yük yüklemediklerini de söylemeliyim. Hâlbuki toplumumuzda bunun tam tersi yaygındır. Adam veya kadın; kendi olamadığı, başaramadığı ne varsa, bunları çocuğundan bekler. O şey her ne ise; çocuğun onu yapmasını, başarmasını bekler. Bizde bir çocuğu “çocuk” olarak sevmek diye bir şey yoktur.
Çocuğunuzu, sadece kendisi olduğu, çocuğunuz olduğu için sevin. Bizdeki büyük yanılgılardan biri, insanlarımızın kendi başaramadıkları şeyleri çocuklarından beklemesidir. Bunu yapmayın, çocuklarınıza kendi yüzünüzü yüklemeyin .
Üzerimize ateş gibi kızmış halde geldiler. Savaştık. Onların iki kanadı bizim yarımızdan fazlaydı. Tanrı lütfettiği için onlar çok diye korkmadık, savaştık!