Seni yavaş yavaş bitiriyorum içimde. çünkü bazı vedalar hızlı olursa insanı paramparça eder. Ben seni ağır ağır uğurluyorum; her gün kalbimden bir parçanı koparıp sessiz bir köşeye bırakıyorum. Sen bunun farkında değilsin. Belki hiçbir zaman olmayacaksın. Ama bil ki, bir zamanlar ruhumda kök salmış varlığın, şimdi gözlerimin önünde soluyor. Eskiden rengârenk olan anılarımız, sanki bir sonbaharın içine düşmüş gibi… Önce sararıyor, sonra griye dönüyor, en sonunda da rüzgârla savruluyor.