Kalp kırıldığı vakit önünde iki yol vardır: yara izlerini hiç kapatmadan yaşamak veya yarasını kapatma çaresini aramak. Birincisini onu katı ve duygusuz yapar, ikincisi yaralı ve üzgün. Her iki halde de kişi hasardadır ve bir parçası artık ölmüştür.
ÖYLE büyük bir acıydı ki, kalbimde kanın hızlı aktığını, nefesimi boğacak gibi olduğunu hissettiğim. İçime kıymıklar batıyor, bedenimi mengeneler sıkıyor gibiydi.