Ahmet gür
@Ahmet_Q
11 okur puanı
Temmuz 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi·144 syf.·
2026 4. kitabı
Puan vermedi·160 syf.·
6 günde okudu
·2025 11. kitabı
Bizler huzurlu sokakların çocuklarıydık. Komşu teyzemizin merdivenlerinde oturur, kahkahalar atar, koşar, oyunlarla vakit geçirirdik. Kışa hazırlık günlerinde annelerimizin açtığı yufkaların kokusu mahalleye yayılır, gözlemeler pişerken biz de kapı arkasında sabırsızlıkla payımıza düşecek lokmayı beklerdik. Sonrasında fındıkçı dedeyi gözlerdik; bahçesinden eve her dönüşünde, elleriyle topladığı taze fındıkları bizlere uzatırdı.
İmkânlarımız sınırlıydı belki ama gönlümüz sınırsızdı. Çocukluğumuz neşeli, renkliydi. Mahallemizde hep gülen, şen kahkahalar atan büyüklerimiz vardı. Derken zaman yürümeye başladı. Biz yaş aldıkça, mahallemizin gülüşleri azaldı. Belki de biz, çocuk masumiyetindeki bakışlarımızı yitirdik.
Hatırladığım ilk cenazem bir yaz günüydü. Babamın ofisinde onun ufak tefek işlerini yapıyordum. Mahalleden arkadaşlar koşarak gelip annemin beni eve çağırdığını söylediler. Koşarak vardığımda, evimizin yanındaki komşumuz, çocukluğumuzun sinirli ama bir o kadar da unutulmaz yüzü, beyaz saçlı Kemalettin Dede’nin ölüm haberini aldım. Neşe içinde oyun oynadığımız o merdivenlere bu kez sessizce oturdum ve babamın gelişini bekledim. Cenaze arabası evin önüne yanaştığında, o evden yükselen feryatları hâlâ kulaklarımda duyarım.
Sonrasında nice cenazeye katıldım. İnsan büyüdükçe, ölümle daha sık karşılaşıyor. Çok tabuta omuz verdim, çok mezara toprak attım. Cenaze evlerinde, acının gölgesinde yemek telaşına düşen kalabalıkları gördüm; toplumumuzun en çürümüş adetlerinden biri belki de budur: Acının yaşandığı bir evde, sofranın derdine düşmek…
Yıllar geçtikçe ölümle daha yakın oldum. Birinde, hiç ağlamadığım kadar ağladım. Çocukluğumun huzurunu toprağa verdim o gün; sevgili babaannemi… Hatırladığım tek şey, omzuma dokunan ellerdi. İnsanların söylediklerini duymadım,