Oblomov'da her türlü zekadan daha değerli bir şey var çünkü;
Dürüst, sadık bir yürek! Bu doğuştan serveti onun. Bütün hayatı boyunca zarar görmeden yanında taşıdığı... Sarsıntılardan yıkıldı, kanıksadı, uykuya daldı ve en nihayetinde perişan oldu, hayal kırıklığına uğradı, yaşama gücünü kaybetti. Fakat dürüstlüğünü ve güvenilirliğini kaybetmedi. Yüreği tek bir yanlış nota çalmadı, üstünde en küçük bir leke bile yok. Gösterişli yalanlarla baştan çıkartılamaz. Hiç bir şey onu yanlış bir yola sürükleyemez. Muazzam bir
çürümüşlük ve kötülük okyanusu yanında dalgalansın, bütün dünya zehirlenip ters dönsün, Oblomov yalan putunun önünde diz çökmez, ruhunda her zaman temizlik, parlaklık ve dürüstlük yer bulur, kendine. Ruhu berrak bir kristal gibidir. Böyle insanlar azdır. Nadirdir, kalabalıklar içinde inci gibidir. Yüreğine hiç bir rüşvet işlemez. Her zaman her yerde güvenilirdir. İşte bu yüzden sadık kaldın ona.
Ştoltz "Emeğin kendisi için. Başka hiç bir şey için değil. Emek hayat tarzıdır, hayatın içeriği; atmosferi ve amacıdır. Yani en azından benim hayatımın. Sen şimdi emeği hayatından çıkardın: "Neye benziyor hayatın? Seni iteklemeye çalışıyorum. Belki de son kez.
Ya şimdi ya hiç!"