Ahyâr
@Ahyar
________ﮩ٨ـﮩﮩ٨ـ♡ﮩ٨ـﮩﮩ. ♡ 𝓨 ♡ ﮩ٨ـﮩﮩ٨ـ♡ﮩ٨ـﮩﮩ٨________
Sınıf Öğretmeni
Ankara
Adıyaman
1025 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
"İnsan böyle bir şey. Nerede, hangi yaşta olursa olsun, kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara. Yarasız, dertsiz, sırsız insan yok da, işte kimisi üstünü iyi örtüyor." (syf/198)
Baktığım ve gördüğüm kişilerin aynı olmadığını hepsinin içinde ayrı dünyaların olduğunu anlatan, öğreten bir kitap oldu. Elinize aldığınızda bırakmak istemeyeceğiniz, bir solukta okuyacağınız bir kitap. Çok şey söylenir söylenmesine ama Nurten'in de dediği gibi "Yeter bildiklerimiz be Ethem. Çok bilmek de iyi değil. Söyleme bilmeyeyim..."
Evet söylemeyelim de siz okuyun. Geç kalmadan...
Reklam
Şermin Yaşar'ın kitaplarını okumayı seviyor, okurken keyif alıyorum çok akıcı çok güzel. Kahramanlarını hayatın içinden sıradan insanlardan seçiyor. Onların sevinçlerini, kederlerini, dertlerini, kaygılarını samimi bir dille aktarıyor.
Tavsiye ederim.
Kitap, bilinçaltının gücünü, işleyişini ve hayatımızı nasıl şekillendirdiğini örneklerle anlatıyor. Hani "bu bir mucize" dediğimiz durumlar oluyor ya işte o mucizeyi bilinçaltınızı doğru kullanarak gerçekleştirebilirsiniz. Tabii bunun için olumlamalar, doğru telkinler ve en önemlisi de inanç gerekiyor. Ve bunu öyle güzel anlatıyor ki inanır mısınız elimde sihirli değnek var gibi geldi. Aslında bilinçaltım sihirli değneğim ve ben onu doğru kullanırsam istediğimi elde edebilirim, düşüncesine kapıldım.
Başarının %50'si inanmaktır, düsturuyla hareket eden biri olarak bu düşünceler bana ters gelmedi açıkçası. Hatta beni daha çok hayaller kurmaya, pozitif düşünmeye yönlendirdi ve bu benim için açıkçası güzel, şikayet ettiğim bir durum değil.
Kendinizi değiştirmek, potansiyelinizi ortaya çıkarmak istiyorsanız mutlaka okumalısınız. Kişisel gelişim alanında okunması gereken bir kitap.
Nuri Pakdil'in "Okumadığın gün karanlıktasın." sözü beni her zaman okumaya motive etmiştir. Beni bu kadar motive eden bir sözün yazarını okumamak içimde derin bir sızıydı. Bundan dolayıdır ki yeni yıla Nuri Pakdil ile girmeye karar verdim.
Aldığım kitaplar içinde dikkatimi çeken "Derviş Hüneri" oldu. Derviş, tasavvuf yolunda olan kimse anlamına gelirken hüner ustalık, beceri demekti. O zaman sorulmalı, dervişlik ustalık gerektiren bir şey midir?
Sorumu sordum ve açtım kitabı, beni bir ayet karşıladı: " İnsan, başıboş bırakılacağını mı zanneder?" Daha ilk sayfadan başladık düşünüşlere, sorgulamalara hadi bakalım...
Kitap günlük tarzında, yazarın kendi iç muhasebesinden, arayışından, düşünüşlerinden ve sorgulamalarından oluşuyor. Aynı zamanda İstanbul'la bir vedalaşma söz konusu.
Kitapta dikkatimi çeken ve beni oldukça düşündüren bir soruya denk geldim: "Kendi kendime yaslanabilecek miydim?" Üzerine felsefe yapılacak bir soru değil mi?
Kendini ara,
Kendini bul,
Kendini bil,
Ve şimdi ise kendine yaslan.
Peki ben hangi basamaktaydım, oturdum düşündüm bunu. Dedim ya kitap düşündüren, sorgulayan bir kitap. Bir derviş edasıyla okuyup düşünce hünerinizi göstermeniz gerekecek.
İyi okumalar..
İvan İlyiç'in hayatı, dertsiz, tasasız, hoş ve incelikliydi. Hayat sert iniş çıkışlar göstermeden akıp gidiyordu ve her şey yolundaydı. Yani en azından evliliğin ilk yıllarına kadar. Hamilelik, lohusalık ve baş gösteren hanım dırdırı ile beraber İvan İlyiç'in hayatı artık çekilmez olmuştu. Evde huzur bulamayınca kendini işine verir yükseldikçe yükselir. Eee her çıkışın bir inişi olacaktır elbet. İvan İlyiç'in baş gösteren ağrıları onu ölümün kıyısına getirmişti. Onu anlayacak, ona acıyacak kimse olmadan yalnız bir şekilde yaşamaya başladı. Birbiri ardınca gelen doktorların kimine göre körbağırsak, kimine ise böbrekti sorunlu olan.
Son zamanlarında çektiği acılar hem bedenine hem de ruhuna ızdırap vermekteydi.
"Hayat bu kadar anlamsız ve iğrençse, o zaman niye ölünüyor hem de acılar çekerek?"
Ve ölümün kıyısında onu bulan kahredici düşünce "Belki de sürdürdüğüm yaşam, sürdürmem gereken yaşam değildir." Bu düşüncenin doğru olması ölüm kadar acı verici...
Reklam