Gücüm azaldığında düşünmeye halim kalmıyor, işte o zaman kokuları, sesleri ve altımdaki zemini algılamaya daha açık hale geliyorum. Sanki duyularım çevreye açılıyor.
Ne kadar çok yürürsem bedenim, zihnim ve çevrem arasındaki ayrımı o kadar az hissediyorum. Dış dünya ve iç dünya birbirine bağlanıyor. Doğayı izleyen bir gözlemci olmuyorum artık, bütün bedenimle doğaya dahil oluyorum.