Kader Tezer
@Aiyanna
62 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Kurguladığı ütopya üzerinden, muhteşem tahliller ve eleştirilerde bulunan Charlotte Perkıns Gılman’ın ülkesinde yaşamayı öyle çok isterdim ki… kitabı bitirdiğimden beri bunu düşünüyorum.
O…Neredeyse bir asır yıl önce yaşadığı, anlamlandıramadığı dünyayı anlattı, hiçbir şey mi değişmez koca bir asır geçmiş, dünya aynı dünya, insan aynı insan sadece daha aç gözlü daha vurdumduymaz.
Öyle isterdim ki… gelir eşitliğinin olduğu, kimsenin açlık, yokluk çekmediği, istediği şeylere ulaşmak için canının çıkmadığı bir dünyada yaşamayı. Ne acılar, ne yoksunluklar çekti ki böylesi bir dünya kurguladı zihninde. Canım, güzel ruhlu kadın, bu dünya senin gibi insanlar için öyle zor ve acımasızki, keşke kalbinin güzelliğinde yaşayabilseydin hayatını.
Okumak için tereddüt hissetmemeniz gereken kitaplardan biri. Charlotte Perkıns Gılman’ın dünyasına girip çıkmak istemeyeceksiniz.
"Kadınlar gelişmemiş erkek değildir. Ancak insanlığın yarısını oluşturan kadınlar, gelişmesi engellenmiş insanlardır."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
-“Hayatın ne demek olduğunu bilmeden hayat için ölüyorduk.”
‘Kadın’ hayatın en içinde olup yok sayılan.
Kadın Yok Savaşın Yüzünde, ikinci dünya savaşında en az erkekler kadar seferber olan ama hikayeleri onlar kadar yankı uyandırmayan, erkek egemen dünyada unutulmaya yüz tutulan sovyet kadınlarının hikayesi. Dünyayı savaşsız düşünemeyen, tek dünyası savaş olan kadınların.
Svetlana Aleksiyeviç’in savaşın gerçek tanıklarından birebir dinlediklerini anlattığı bu kitabın etkisinden kolay kolay sıyrılacağımı sanmıyorum. Bazen deli hüzünlensemde, her birinin anılarını, insani hallerini öyle çok sevdimki…
Ders niteliğinde okutulması gerek o anılar okullarda ama baştakiler çoktan sınıfta kalmadı mı bu konuda…
"Hayır peder, dedi Rieux, sevgi deyince başka birşey anlıyorum ben. Ve ölünceye kadar çocukların işkenceden geçtiği şu yaradılışı reddedeceğim"
Albert Camus’un Veba’sı öteden beri okumak istediğim kitapların başında geliyordu, geçen ay itibariyle okuyabildim sonunda. Daha evvel ‘Yabancı’ romanı ile hayran kalmıştım kendisine, oldukça gerçekçi, insan doğasına, duygularına hakim, etrafını iyi gözlemleyen ve aktaran bir yazar, Veba kitabında da bunu fazlasıyla hissettim. Sanki gerçekten veba hastalığı ile yüzleşen bir topluluğun içinde kalmışçasına sahici anlatmış, bakıp araştırdım sonrasında, neydi bu kitabı yazmaya iten diye, kitabı yazmak için dünya tarihindeki önemli veba salgınlarını derinlemesine araştırmış…
“14. yüzyılda Avrupa’da tahmini olarak 50 milyon insanı öldüren Kara Veba (Black Death), Lombardiya ve Veneto bölgelerinde 280 bin kişiyi öldüren 1630 tarihli İtalyan vebası, 1655’te Londra’da ortaya çıkan büyük veba salgını ve 18-19. yüzyıllarda Çin’in doğu sahillerini tahrip eden büyük veba salgınları. “
Okumak için geç kalmamanızı öneririm, yabancıda gelmeyecek kitabın içindeki hisler, iki senedir yaşadığımız korona gerçeği gibi, salgın farklı ama ruhta bıraktığı tahribat aynı.
"Ama şu hastalık! Hastalığa yakalanmamış olanlar bile onu içinde taşıyor." bu cümlesi ise dünyanın bugünki halini özetliyor.
Bu kitabın ilk basımı var elimde,1965 yılına ait baskısı…2018’ de Kadıköy’de, Ali Suavi Caddesi üzerinde kalan Patika Sahaf’tan almıştım, gözlerimi kapayıp, rastgele seçmiştim. Keşke buraya fotoğraf koyma şansım olsaydı. kitap birine hediye için alınmış, giriş sayfasında ‘ 18 Ekim 1965 İstanbul “Cem’ime Hatıram” Hüseyin Vardar yazıyor. Hem Aziz Nesin’e olan sevgimden, hem kitabın içindeki yazıdan dolayı çok mutlu olmuştum. Aziz Nesin diğer öykülerinde olduğu gibi yine müthiş tahlilleriyle hem gülümsetiyor hem düşündürüyor, her zamanki gibi etkiliyor insanı…ama bu defa etkilendiğim başka bir şey daha var, Hüseyin Vardar ve kitabı hediye ettiği kişi Cem. Şimdi neredeler, halen hayattalar mı acaba, Cem böyle güzel bir hatıraya niye sahip çıkmadı, yoksa vefasız bir dost muydu veyahutta kitabını okuması için birine verip sonra tamamen mi kaptırmıştı, kitabın akıbeti niye böyle oldu... Bunlar üzerine düşünmek çok hoşuma gidiyor, sizle de paylaşmak istedim.Sevgiler
“İnsanların ayırdıklarına tabiat gülümserdi, su ayrılmazdı”
Spoiler!
“Su” üzerine bu kadar çok şey yazılabileceği aklıma gelmezdi, bu kitabı okuyana dek. Su cininin, hamamlardan, çeşmelerden, su testilerinden, gökyüzünden ve daha pek çok yerden belirip anlattığı öyküler, beni türlü türlü hülyalara daldırdı, gülümsetti, hüzünlendirdi, hanedan hikayeleri ile şaşırttı, ürpertti. Mungan’ın çok geniş bir kültürü var, Osmanlı dönemine de oldukça hakimmiş. Anlatım dili keyif veren bir yazar. Daha evvel Lâl Masallar kitabını okuyup çok beğenmiştim, onu da tavsiye ederim, hatta onu daha çok tavsiye ederim(:
Bir gün belki, bahsettiği çeşmeleri gezerim, “gidip görün oraları” demesinden daha çok, laf sokmalarına duyduğum hayranlıktan yapacağım bunu (:
“Ey her devrin locasına kurulup oturanlar, günahlarınızdan arınacak su bırakmadınız geride.”
Sevgiler.