Sanırım insanların bana neden güldüklerini anlamış olmak iyi bir şey. Bu konuda çok kafa yordum. Bu, benim aptal olmamdan ve aptalca davrandığımı anlamamamdan kaynaklanan bir şeydi. İnsanlar aptalların kendileri gibi davranmamasını komik bulurlardı.
Bugün kendimi çok daha iyi hissediyorum ama insanların hep bana gülmüş ve benimle hep dalga geçmiş olduklarını düşününce öfkeleniyorum. Belki de insanlar beni Prof. Nemur'un söylediği kadar zeki olduğumda, yani I.Q. denen zeka katsayım eski seviyem olan 70'in iki katına eristiğinde sevmeye başlayacaklar ve benimle o zaman arkadaş olacaklar.