İSA KARALI
@Akheron
"Kelimelerin, kederli ya da sevinçli insanları ikna etme gücü yoktur. Sevincin ve kederin son anlatım hâli sessizliktir..."
Şu anda okuduğu kitap
Geçer mi sahiden?
Korkma Geçecek, adından başlayarak doğrudan bağ kuran bir kitap. Kitapta büyük iddialar, süslü cümleler ya da okuru etkilemeye çalışan bir dil yok. Tam tersine, sade ama içten bir anlatım var. Kitaptaki metinler, hayatın içinde yorulmuş, kırılmış, korkmuş insanların duygularına tercüman oluyor. Her şey çok tanıdık. Okurken bunu ben de hissettim dediğim yerler oldukça fazlaydı. Yazar acıyı dramatize etmiyor, umut da pazarlamıyor. Sadece olanı olduğu gibi anlatıyor. Belki de kitabın en güçlü yanı bu samimiyet.
Korkma Geçecek hızlı okunan ama etkisi hemen geçmeyen bir kitap. Cümlelerin bir çoğunun altını çizme ihtiyacı duydum, bazı bölümlerde durup düşünmek istiyorsunuz. Özellikle zor bir dönemden geçenler için, sessiz bir yol arkadaşı gibi. Bu kitabın bende uyandırdığı en büyük şey: Her şey gerçekten geçiyor mu bilmiyorum ama paylaşınca hafifliyor ve bazen bir kitabın tek yapması gereken şey de bu. Büyük cevaplar vermek yerine doğru yerde durabilmek. Kısa ama yoğun, sade ama derin bir okuma arayanlara gönül rahatlığıyla tavsiye ederim. Çok fazla adı sanı duyulmamış bir yazar olmasına rağmen bir tavsiye ile alıp okuduğum kitap beni çok şaşırttı. Yeni yazarlarımıza karşı olan ön yargımı bir nebze kırmış oldu.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İnsan uçabilmeli...
"Cehaletimizi kırabiliriz, becerilerimizi, yeteneklerimizi ve zekâmizi kullanarak kendimizi bulabilir, kendimiz olabiliriz. En önemlisi, özgür olabiliriz! Uçmayı ögrenebiliriz!"
Cennet bir yer, bir mekan değildir, bir zaman dilimi değildir. Cennet öğrenmektir, mükemmelliktir.
İnsan uçabilmeli..
Martı, ilk bakışta sade, hatta çocuk kitabı gibi görünen ama satır aralarında insanlık tarihinin en eski meselelerini taşıyan bir metin. Jonathan Livingston’ın hikâyesi bir martının uçma arzusundan çok daha fazlasını anlatıyor: özgürlük, dogma, itaat, korku ve ritüel.
Kitabı okurken zihnim sürekli dinlerin nasıl ortaya çıktığına, nasıl birer öğretiyken zamanla kurala, kuraldan da ritüele dönüştüğüne gitti. Jonathan’ın bireysel deneyimi — uçma tutkusu — zamanla başkaları tarafından anlamından koparılıp bir “doğru–yanlış” sistemine dönüştürülebilecek bir potansiyel taşıyor. Kitap tam da burada sessiz ama çok güçlü bir eleştiri yapıyor: öz kaybolduğunda geriye sadece tekrar kalır.
İnsanların çoğu gerçekten inandığı için değil, herkes yaptığı için aynı şeyleri yapıyor. “Herkes yapıyorsa doğrudur” mantığı, sorgulamayı askıya alıyor. Bunun arkasında da büyük ölçüde korku var: cezalandırılma korkusu, dışlanma korkusu, bilinmezlik korkusu. İnsan, bu korkularla baş edemediğinde bir lidere, bir tanrıya, bir sisteme sığınma ihtiyacı duyuyor. Çünkü sorumluluğu devretmek, özgür olmaktan daha kolay.
Martı’nın rahatsız edici yanı da burada başlıyor. Jonathan kimseyi kurtarmaya çalışmıyor, kimseye “bana inanın” demiyor. Sadece uçuyor. Ve bu bile kafeste yaşayanlar için bir tehdit. Çünkü kafeste doğan kuşlar, uçmayı hastalık zanneder. Özgürlük, alışılmış zincirleri görünür kılar.
Eğer insanlar gerçekten özgür olmak isteseydi, dünya bugün bildiğimiz dünya olmazdı.
Adalet bir kurum değil, bir refleks olurdu.
Dogmalar yaşayamazdı.
Ülke sınırları, korkuyla örülmüş duvarlar hâline gelemezdi.
Ama özgürlük ağır bir yüktür. Yanlış yapmayı, yalnız kalmayı ve tüm sorumluluğu üstlenmeyi gerektirir. Bu yüzden çoğu insan özgürlüğü över ama itaati seçer.
Jonathan Livingston Martı, bana göre bir