Alara Can
@Alara97
Tuttuğu yasın rengi ve dokusu zamanla değişmişti. Başlangıçta kıpkırmızıydı, daha sonra griye dönmüştü. Çuval bezi gibi kalın ve sertti. Hafif hafif zonklayan bu sızıya alışmıştı artık, midesindeki yanmanın yanında gündelik sıkıntılarının içine katmıştı onu. Ama yine de suçluluk duygusu aynıydı, cam gibi soğuk ve sertti, amansızdı. Her zaman iyiyi gören ve kötüyü en aza indirgeyen arkadaşı Horacio bir keresinde onu felaketlere âşık olmakla suçlamıştı: "Şu süperegonu cehennemin dibine yollasana arkadaş. Geçmişteki ve şimdiki zamandaki her bir eylemi inceleyip kendi kendini hırpalamak sapıklık, kibirlilik. Sen o kadar önemli değilsin ki. Artık kendini affetmelisin tıpkı Anita'yla Bibi'nin seni affettikleri gibi."
Reklam
○ gece, gardını indirmiş bir halde uykuyla uyanıklık arasındayken ya da rüya görürken, iblisleri gelip ona kancayı takmışlardı. Yıllar önce belleğinin sımsıkı kapalı bir bölümünde onları hapis tutmayı denemişti ama sonra bundan vazgeçmişti çünkü iblislerin yanında melekler de geliyorlardı. Daha sonra en acıklı olanlar da dahil olmak üzere tüm anılarını gözetmeyi öğrenmisti, çünkü onlar olmadan sanki hiç genç olmamış, hiç sevmemiş, hiç baba olmamış gibi olurdu. Eğer bunun için ödemesi gereken bedel daha fazla acı çekmekse, o bedeli ödüyordu. Kimi zaman iblisler meleklere karşı kavgayı kazanıyorlar, sonuç onu felce uğratan bir migren oluyordu ki bu da o bedelin bir parçasıydı. İşlediği hatalarin o ağır bedelini yükleniyordu, içinde bulunduğu koşulların yüreğini zor kullanarak açacağı 2016 kışına kadar hiç kimseyle paylaşmadığı bir bedeldi bu. Yüreğindeki bu açılış.
Kötü yollara sapmanın temelinde bu varmışEdebiyat
Salvatrucha çetesinin içinde kendine bir aile bulmuş, bir kimlik edinmişti, oradan oraya dolaşip dilenmesine gerek yoktu artık, canı ne isterse alabiliyordu: para, uyuşturucu, alkol, silah, kadın, hepsi elinin altındaydı. Horlandığı o eski günleri pek hatırlamıyordu bile.
"Hadi yahu hikâyeye devam etsenize be!" diye bağırdı ekrana; filmlerde sevişmenin usulca kapanan bir kapıyla, söndürülen bir lambayla ya da kül tablasına bırakılmış kendi kendine tüten bir sigarayla ima edildiği geçmiş zamanları özlüyordu.
Joseph, oğlunun haklı bir davayı üstlenmeden bu dünyadan geçip gitmesine göz yumacak adam değildi.
Reklam