Görünürde her zaman gülümsüyor olsam da içeride çaresiz bir mücadeleyle debeleniyordum, bir ipte yürüyordum, ter içindeydim, onları eğlendirdikçe felaket ihtimali her an yaklaşıyordu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ölenin arkasından…
“Benim tanıdığım Yo-çan çok nazik ve inceydi. Ah, içmeseydi… Hayır, içtiği zaman bile… Çok iyi bir çocuktu. Bir melekti.”
Ölmek zorundayım. Hayatın kendisi tüm suçların kaynağı.
Masum güven, nihayetinde, suçun özü müydü?
Karşılıklı olarak birbirimizi aşağılıyor, birbirimizin değerini aşağı çekiyorduk. Eğer “arkadaşlık“ dedikleri şey buysa Horiki ve ben “arkadaşlık” timsaliydik.