Ayşe Türkmen
@Albertin3
Öğretmen
Lisans
İzmir
67 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Beni hemen anlamalısın...
Tehlikeli Oyunlar, Oğuz Atay’ı gerçekten hissettiğim ve daha iyi anladığım ilk roman oldu. Hikmet' in iç sesi, karmaşası ve kırılganlığı bana çok tanıdık geldi; sanki kendi içimde sakladığım düşüncelerle karşılaşıyormuşum gibi okudum.
En çok da kitabı okumadan bir çok yerde gördüğüm şu cümle beni etkiledi:
“Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum.”
Bu sözde sadece Hikmet'in değil, genç yaşta aramızdan ayrılan Oğuz Atay’ın da iç sesini duyuyor gibi oldum. Romanı bitirirken onun kendinden ne kadar çok şey verdiğini daha iyi anladım.Benim için Tehlikeli Oyunlar, acıyla mizahın iç içe geçtiği, insanın kendine ayna tutan bir yolculuk.
Okuduktan sonra kapanmayan bir düşünce kapısı bırakıyor diğer kitapları gibi.
Livaneli, tarihle bugünü çok ustaca birleştirmiş. Bir yandan cinayetin gizemini merak ederken bir yandan da Osmanlı’nın son dönemindeki entrikaların içine çekiliyorsunuz. Karakterler çok güçlü ve etkileyici. Akıcı diliyle hem sürükleyici bir polisiye hem de düşündüren bir tarih romanı olmuş. Aslında tarih romanı okumakta biraz zorlanırım ama Livaneli benim için çok değerli her bir kitabı. Tarihimize çok güzel biraz da acı bir noktadan dokunmuş. 
Zülfü Livaneli 
Engereğin Gözü
Tutunamayanlara...
Hayata, insanlara, kendime yeniden tutunmaya çalıştığım bı dönemde okumamam gereken bir kitaptı belki ama artık daha fazla bekletmemem gerektiğine karar verdim. Ruhen yordu beni açıkçası. Bir çok yerinde kendimi gördüm kendimle yüzleştim bı yerde. Ah Selimcim...Çok güzeldi yeniden farklı bir insan olarak okuyuncaya dek... Görüşmek üzere
Orhan Kemal-El Kızı
Bu kitabı okurken sanki kendi çevremden, çok yakından tanıdığım insanların hikâyelerini dinliyormuş gibi hissettim. Orhan Kemal’in kalemi öyle güçlü ki, karakterlerin çaresizliğini, umutlarını ve suskunluklarını içimde taşıdım. Bazı yerlerde öfkelendim, bazı yerlerde hüzünlendim ama en çok da düşündüm. Bana yine şunu hatırlattı: hayatın yükünü en sessiz taşıyanların aslında en derin hikâyeleri var.