Bengi
@Alcarma
Okuması kolay ve etkileyici sonu olan bir kitap. Tarihsel arka planın hikayede akıcı bir şekilde ilerlemesi özellikle bu kolay okunabilirliği katlıyor. Yaratılan evren güzel fakat bence kitabın açılması uzun sürüyor. Temponun hızlanması 100. sayfa civarlarında oluyor. Eleştirilerimden biri ana bakıcımızın pasif gösterilmesi. Jack karakterinin daha ön planda olması gerçekten biraz can sıkıcı oluyor. Tamam hepsi bakıcı anlıyorum ama ben John'un daha ön planda olmasını isterdim. Diğer bir eleştirim duygusal etkisinin zayıflığı. Birine bir şey oluyor diyelim ya da bir olay oluyor. Duygusal anlamda bir şey hissedemiyorsun çünkü yüzeysel anlatılıyor. Sonu hariç beni etkileyen bir kitap olmadı maalesef. Okuduğuma pişman değilim ama bence diğer kitapları daha güzeldir. 3 kitaptan sonrasının çevrilmemesi kötü oldu. Genel olarak temasını falan sevdim ama temponun düşüşü ve yukarıda saydığım eleştirilerden ötürü benim için puanı biraz aşağı çekti. Bitirdiğimde kitap aklımda çok güzel kaldı ama duygusal anlamda aynı şeyi söyleyemeyeceğim.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Görülen Zamanın Dinleyicisi MomoFantastik
Momo, tatlı, sevimli bir kitap olmanın yanı sıra sizi derin düşünceye iten bir kitap. Zamanın değerini anlayıp sizi bunu görmeye itiyor. Etrafımızdakilerle olan bağlarımız onlara gereken zamanı ayırmamızın önemini de anlatıyor. Masalsı anlatımının yanı sıra derinliği de etkiliyor.
-----------------------------------
SEVDİKLERİM:
-Hey yaşa hitap ediyor.
-Masalsı anlatımı olmasının yanı sıra felsefi bir tarafı da var.
-Zaman kavramını farklı bir bakış açısıyla sunuyor.
-Hiçbir şey için acele etmiyor. Her şey yavaş yavaş emin adımlarla ilerliyor.
-Bunaltmıyor.
-Sade ve akıcı bir dili var.
-----------------------------------
SEVMEDİKLERİM:
-Karakter derinliğinin yeterince işlemediğini düşünüyorum.
-----------------------------------
Aslında bildiğimiz her şeyi bize hatırlatıyor Momo. Ama bunu hatırlamayı isteyip istememek bize kalmış.
"İnsanın yüreği de zamanı algılamaya yarar" diyor kitap. Zamanı yönetmek zorunda değilsin. Zamanı yaşamalısın. Zaman, senin içinde ve hep var olacak.
ÇAĞININ ÖTESİNDE BİR ROMAN: GURUR VE ÖNYARGIEdebiyat
Bana hissettirdiği duyguları tarif etmek zor olacak. Gerçekten o dönemin içindeydim. Bennet ailesinden biriydim adeta. Başlarına gelen olaylarda üzülüyor, mutlu bir olay olunca seviniyor, utanç verici bir şey yaşadıklarında utanıyordum. Bana bu duyguyu ve daha nicesini öyle iyi işledi ki bunun sonucu; bir günde iki yüz sayfa okumak oldu. Kalbimde öyle güzel yer edindi ki günlüğüme bile yazma ihtiyacı hissettim. Dışarıdan baktığınızda romantik bir roman gibi gözükse de bunun ötesinde toplumsal normlar ve karakterlerin iç dünyası üzerinden anlatı sağlıyor. Bu da romana derinlik katıyor. Keşke diyorum keşke biraz daha uzun olsaydı. Henüz kopmaya hazır değildim. Bende bıraktığı boşluk hissi beni paramparça etti.
-------------------------------------------------------------
SEVDİĞİM YÖNLERİ
-Anlatımının sade olması ve sizi sindire sindire duygudan duyguya geçirmesi okunabilirliği gayet yüksek tutuyor. Benim en hoşuma giden kısmı bu oldu.
-Karakterlerin işlenişi o kadar ince ve detaylı ki gerçekten nasıl düşünüp hissettiklerini anlayıp empati kurmanız kolaylaşıyor. İstisnai birkaç karakter var ama o kadar göze battığını düşünmüyorum.
-Sadece yazıldığı dönem için olan bir kitap değil ve şu an bile gayet rahat bir şekilde okuyup kendimize ders çıkarabileceğimiz bir roman. Çağının ötesinde olarak adlandırmak doğru olacaktır. Bu da neden klasik bir eser olduğunu fazlasıyla açıklıyor.
-Toplumsal normların özellikle kadının toplumdaki rolünü, statüsünün önemini, ailesinin uyguladığı baskıyı üstüne basa basa ama fark ettirmeden anlatıyor. Bu da bunu aslında eleştiri nitelikli bir kitap yapabilir.
-Bölümlerin kısa olması benim için her zaman artıdır.
-------------------------------------------------------------
SEVMEDİĞİM YÖNLERİ
-Çok fazla karaktere yer verilmiş ve
Gotik roman türünün ilki olmasını anlayabiliyorum ama yazarın ilk paragraftan sizi detaya boğması daha kitabın başında odaklanmanızda zorluk çıkarıyor. Şunu da kabul etmek gerekir ki aynı zamanda kendini okutturan da bir kitap. Her şey bir anda oluyor bir anda bitiyor. Elimden geldiğince dönemin şartlarına göre değerlendirmeye çalışıyorum ama bir karakter hariç diğer karakterlerin hiç düşünülmeden yazılmış olmasının hiçbir mantıklı açıklamasını göremiyorum. Hani diyalogların yapaylığını geçtim o dönem için çok fazla unvan kullanımı ve yerini bilmekle alakalı nutukları falan anlayabiliyorum. Gene de bence bunlar kitabı yüzeyselleştiriyor.
---------------------------------
SEVDİKLERİM
-Gotik bir romanda aradığımız en temel şey bize verilen atmosferdir. Bu roman da bence atmosferi aktarmada başarılı. Bundan kastım şato hissiyatı, hizmetliler gibi unsurlar.
-İşlenen temalardan biri de tiranlıktı bence. O kadar iyiydi ki bu yüzden sinirlenip kitabı yumruklamak istediğim oldu.
-Her ne kadar eski bir roman olsa da yukarıda da belirttiğim gibi kendini okutturabiliyor. Basit bir anlatım sunuyor.
---------------------------------
SEVMEDİKLERİM
-Karakterlerin derinliği yok. Dediğim gibi hiç düşünülmeden yazılmışlar. Bir sayfada karakterin kişiliğini az çok anlayabildim derken bir sonraki sayfada kendiyle tamamen alakasız, çelişen bir şey yapabiliyor.
-Bu kitapta gizem denilen şey yok. Genellikle jump scare gibi ani şeylerle sizi şaşırtmaya çalışıyor. Bu benim pek hoşuma gitmiyor. Genellikle Daphne du Maurier'in Rebecca kitabındaki gibi kademeli olarak o gizemi hissettirmesini seviyorum. Bu roman o konuda başarısız.
-Kısa olduğu için her şey oldu bittiye getiriliyor. Zaten karakterleri anlayamamamız, olayların birbiri ardına hızlıca gerçekleşmesi bundan kaynaklanıyor.
Serinin ilk kitabı, Rüzgarın Adı'yla Kvothe'nin neler yaşadığını az çok öğrenmiştik. Fakat ilk kitap daha buzdağının görünen kısmıymış. Yolculuğun derinliği ikinci kitapta yüzümüze güzel bir şekilde vuruluyor. Kvothe'yi daha yakından tanırken aynı zaman yaşadığı evreni keşfediyoruz. Aldığı her karar, yaptığı her eylemi deneyimleyip bazen gülüp bazen ağlıyoruz. Hatta bazen kendisine sinirlenip "bu da böyle yapılmaz ki" dediğiniz oluyor. Her duyguyu dolu dolu hissediyoruz. Yetmiyor hayal gücünüz bayram ediyor.
SEVDİĞİM YÖNLER
-Hayal gücünüz bayram ediyor derken demek istediğim yazarın sunduğu sade dil evrene girmenizi, anlamanızı kolaylaştırıyor. Farkında olmadan orada olan bir karakter gibi hissettiriyor. Bu o kadar iyi sunuluyor ki sıkılmanız mümkün olmuyor.
-Kvothe karakterinin her detayı daha çok bağlıyor. Detaylar, karakteri empati yapılması kolay bir hale getiriyor. Her bir sayfada onunla büyüyor, gelişiyoruz. Sadece Kvothe değil serideki yan karakterlerin çoğunun kendine özgü kişilikleri var. Bu yüzden yan karakterleri de unutmak zor.
-Yazar evrenin detaylarını bir anda vererek boğmuyor. Bunları ustalıkla gizliyor ve bu gizlediği yerden ustalıkla çıkarıyor. Sindire sindire öğreniyoruz bu da evrenin her detayını kolaylıkla hatırlamamıza olanak sağlıyor.
SEVMEDİĞİM YÖNLER
-En başından beri Kvothe'nin didinmesinin nedeni olan Chandrialılar gizemi hakkında neredeyse hiçbir şey öğrenemiyoruz. Tam bir şeyler öğrenmeye başlıyoruz derken bu da yarıda kesiliyor. Yetersiz hissettiriyor. Elimizde bu konuyla ilgili neredeyse hiçbir şey olmadan kitaba veda ediyoruz. Kvothe'nin amacından sapmadığı sık sık hatırlatılıyor fakat bununla ilgili ağzımıza bir parmak bal bile çalmıyo.
SON OLARAK
Fantastik evrenleri sevenler için bu seri kaçınılmaz olarak okunması gerekiyor. Bunun
