Maeglin
@Aldaron
Kitabı bitirdiğimde bir süre yerimde kalakaldım, çünkü bu kitap bir hikaye anlatıyor demekten fazlasını yapıyor; insanın içini kazıyor, orada bir şeyleri karıştırıyor ve sonra usulca kapağını kapatıp gidiyor. Ama sen o kapağı kapattıktan sonra bile hikaye orada, kafanın içinde dönmeye devam ediyor.
Kitap baştan sona çok sürükleyici. Dili bazen sert (fazlasıyla), bazen şiir gibi ama hep gerçek. Okurken bu kadar olur mu gerçekten diye düşündüğüm çok an oldu. Ama sonra fark ettim ki, o bu kadar olur mu sorusu, kitabın tam da seni yakaladığı yer. Çünkü bazen hayat gerçekten de o kadar oluyor.
Karakterler öyle bir yazılmış ki, ne tam iyi ne tam kötü diyebiliyorsun. Hepsi biraz sen, biraz ben, biraz da dünyanın karanlık tarafı. Yazar bu karanlığı öyle bir şekilde anlatıyor ki, ürküyorsun ama okumaya da devam ediyorsun. Çünkü merak ağır basıyor.
Kitabın sonuna doğru biraz şaşırdım. Sanki hikaye bir anda başka bir boyuta geçti, biraz daha fantastik bir havaya büründü. O kısmı kitabın karanlık gerçekçi yönüne göre bana biraz yabancı geldi ama yine de kitabın genel etkisini bozmadı. Tam tersine, Günday’ın gerçekle olağanüstü arasında kurduğu o ince çizgi, kitabı daha da unutulmaz kıldı diyebilirim.
Sonuç olarak Az, kolay okunan bir kitap değil ama kolay unutulan da değil. Zaman zaman rahatsız ediyor, düşündürüyor ama en önemlisi hissettiriyor. Bitirdiğimde iyi ki tavsiye eden olmuş ve iyi ki okumuşum dedim, çünkü her sayfasında biraz daha dünyayı gördüm, biraz daha insan olmanın ağırlığını hissettim.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Cam Şato'yu beklediğim kadar etkileyici bulamadım. Kitap çok övülüyordu, özellikle fantastik tür sevenlerin listelerinde hep karşıma çıkıyordu, ayrıca tavsiye eden arkadaşlarım da olmuştu. Bunlar da beklentimi yükseltti ama hikaye bana fazla basit geldi.
Ana karakter Celaena güçlü bir suikastçı olarak tanıtılıyor ama kitap boyunca onun bu yönünü tam olarak hissedemedim. Sanki sürekli geçmişine dair önemli detaylar gizlenmiş gibi, ama o gizem insanı merakta tutmaktan çok “keşke biraz daha açıklasaydı” dedirtiyor. Karakterin derinliği yerine dış görünüşü ve davranışları daha çok ön planda kalmış.
Fantastik evren kısmı da biraz yüzeysel geldi. Evet, sihir var, krallık var, yaratıklar var ama bunların arka planı tam olarak oturmamış. Okurken hep “bu dünyanın kuralları ne, bu olaylar nasıl işliyor?” diye düşündüm ama kitap bunlara pek cevap vermiyor. Daha çok olayların hızlıca ilerlemesine odaklanılmış gibi. Ya da ben daha kitap yazacam, sen bunları merak ede dur ve yeni kitaplarımı almak zorunda kal, sonrasında anlarsın ne merak ediyorsan gibi bir durum yaşanmış. Bir de anlatım tarzı biraz genç-yetişkin türüne fazla yaslanmış. Basit cümleler, klişe diyaloglar ve tahmin edilebilir sahnelerle dolu. Bu da hikayenin büyüsünü biraz kaçırıyor. Özellikle daha önce karmaşık veya iyi kurgulanmış fantastik seriler okuyan biri için Cam Şato biraz yüzeysel kalabiliyor.
Yine de tamamen kötü diyemem. Hikaye akıcıydı, karakterlerin arasındaki dinamikler (özellikle Celaena – Dorian – Chaol üçlüsü) zaman zaman eğlenceliydi. Belki serinin ilerleyen kitaplarında evren daha oturuyordur ama ilk kitap tek başına yeterince tatmin edici bir başlangıç sunmuyor. Kısacası, Cam Şato benim için idare eder seviyesinde bir fantastik roman oldu. Okunabilir ama unutulmaz değil. Daha güçlü bir hikaye
