Maeglin
@Aldaron
6/10
2025 47. kitabı
Reklam
Acıları unuta unuta ruh taşıdığını da unutuyordu insan. İnsanlıktan böylece çıkıp gidiyordu. Kimisi pek meraklıydı ahkam kesmeye. Bilgiç çoktu, bilge az.
Korkulan şeye, artık ondan korkmanın fayda etmeyeceği kadar yakınsan, o kadar da korkulacak bir şey olmadığını anlıyordun.
Kitabın düşününce ilk olarak iyi yedik karikatürü geldi aklıma.
Lucky'ye uyarlanınca "iyi sövdük haa, güzel sövdük, yalnız baya sövdük, ama iyi sövdük, fakat ne sövdük be, kabul edelim güzel sövdük" şekline dönüyor karikatür. Evet küfür günlük hayatımızda hatırı sayılır yere sahip ama bu kadar çok mu sövüyoruz yoksa kitapta kısa zamanda çok fazla küfüre maruz kalınca da tuhaf geldi kararsızım. neyse güzel sövüldü diyelim geçelim.
Başladığımda bu karakter ve konuları nasıl bir araya getirecek acaba yazar demiştim, biraz Yeşilçam havasında olsa da güzelce başardı bunu.
Hikayenin insanlar gözünden anlatılması güzel de Lucky gözünden anlatılması ayrı bir hoşuma gitti. Zaten şaşkınlık veren kısımlar varken bu şaşkınlığa köpek bakış açısı yönü de verebilmek ne kadar güzel bir teknik ve başarı olmuş.
İnsan köpekle empati kurabilir mi arkadaş, kuruyormuş demek ki. Hele ki son bölümler yani, empati kurup bu kadar duygusala bağlayabileceğim bir kitap olacağını hiç düşünmemiştim.
Okuyunuz okutturunuz efendim öyle güzel bir kitap.
Son olarak da BAV!!
Reklam