“Evinizi cici şeylerle ağzına kadar doldurmuş bile olsanız, hayatınız dışarıdan kusursuz bir tablo gibi görünse de, eğer vaktiyle bir travma yaşamış ve bunu gömüldüğü yerden kazıp çıkarmamışsınız, güç bela inşa ettiğiniz her şeye yaralarınızın gölgesi düşüyor.”
“İnsanlar da küfleniyor. Çürüyor. Yosun tutuyor. Ait olmadığı yerde, varlığını tomurcuklandıran insanlarla olamayan her insan sönüyor. Çürüyen çiçekler gibi. Küflenen besinler gibi... Ölüyor.
Azar azar çürüdüğü hiçbir yerde, hiçbir insanda ve hiçbir kalpte kalmamalı insan.”