Kitap bir öyküler derlemesi ve üç ana bölümden oluşuyor.
Dil akıcı, diyaloglar canlı, betimlemeler vurucu. İlk iki bölümdeki hikayeler hoşuma gittiği kadar son bölümdeki hikayeler tamamiyle absürd ve fantastiğe odaklanarak yazılmış. Yazarın kitaplarının hepsini okumuş biri olarak hoşuma gitmedi. Emrah Serbes değil de bambaşka birini okuyormuşum havasına bürünmeme engel olamadım açıkcası.
Genel anlamda; alıştığımız o keskin gözlemi, ezilen onurların öfkesi barındırıyor.
Toplumun çürüyen yanlarını, bireyin içindeki kırılmaları öyle bir şefkatle ama aynı zamanda acımasızca anlatıyor ki; okurken hem gülümsüyorsunuz hem içiniz burkuluyor.
Son bölüm beni şahsi olarak uzaklaştırdığı için puanımı 7 olarak değerlendiriyorum.
Hiçbir partiden değilim. Beni mahveden de bu oldu.
Benim bütün politikam şu: Müziği, resmi severim.
Güzel bir kitap benim için bir olay kadar önemlidir.