İşte ben bunun hayalini
kurdum Kemik Bey. Dünyayı daha iyi bir yer
haline getirmenin hayalini. Ruhun kasvetli,
karanlık kuytularına biraz olsun güzellik katmak
istedim.
Şimdiye kadar kirli ellere dökülen saf suydum.
Boşuna geçen zaman gibi, yüreğimdeki hislerden korktum.
Yakının da, uzağın da varlığını bilmeyen, her an sadece kendimden bir şeyler öğrenebilen bir bedendim ben.
Ve lanet olası unutkanlık.
Artık buralardan çok çok uzaklardayız.
Ne de olsa oradayız, bak, oyunlar oynuyoruz, ailemizle sevincimizi paylaşıyoruz, içten içe gülümsüyoruz. Zihinlerimizin kontrolü bizde değil mi? Yoksa gerçekten değil mi?
Bilmiyorum.