Ali söğüt
@Ali_000
Mutluluğun iyi edemediğini iyileştirecek ilaç yoktur.
65 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Zihni Öfkeli Kalbi KatıEdebiyat
Jack London'dan okuduğum ilk kitap. Dili öylesine akıcı ki kendimi sayfalar arasında kaybettim. Sanki gözlerimi kapatmış ve yaşlı boksör olan Tom ile beraber maça gidiyormuş gibi hissettim.Daha ilk sayfalarda Tom King'in yaşlılığını betimleyişini güzel yaptı.
Tom King gençliğinde birçok maç kazanmış, ünü birçok yere yayılmış, para içinde hayatını sürdüren bir boksördür. Ama zaman ve anatomi onun aleyhine işler ve genç vücudu bir çark gibi döndükten sonra paslanır duruma gelir. Artık ne ringe çıkacak o eski güç ne de eski heyecan vardır. Ringe çıkması için tek bir neden vardır o da para. Böylesine ünlü insanların bazıları kendi gerçek ekonomik durumlarının farkına varamayıp, gençliklerinde sadece paranın şehvetine düşüp yedikleri için, yaşlılıkta büyük zorluklar çekmek zorunda kalıyorlar. Tom King'in başına gelen birkaç ay önce Mike Tyson gibi ünlü bir boksörün de başına gelmiştir. Yaşlılığında bile hayatını devam edecek olan o parayı kazanması için yumruk yemek zorunda kalmıştır bu iki eski boksör. Yaşlıların, gençlerin önüne tıpkı bir yemek gibi atıldığı ve seyircilerin de açlıklarını gidermelerinin farkında olarak çaresiz bir şekilde çıkar Tom, genç boksörün karşısına.
Gençken yanında olan hiçbir dostunu artık bulamaz Tom. Artık dip günler vardır sadece ve bir de bakmakla yükümlü olduğu bir ailesi. Bir sporcu için gıdanın ne derece önemli olduğunun farkında olan Tom, şu an elinde olan imkanların da farkında olarak, bir dilim bifteği sadece hayal ederek çıkar ringe. Eskiden istediği her şeyi yiyen ve her şeye ulaşma gücü olan o zengin boksör, artık bir dilim biftek alacak gücü dahi yoktur. Ne biftek yiyecek maddi imkanı ne de ona ringe kadar araba ile eşlik edecek dostları. Maçtan önce çok yorulmaması gereken Tom ringe çıkacağı gün üç kilometre yol yürümek zorunda
Doğu'nun ve Batı'nın Sentezlendiği KişilikEdebiyat
Bu toprakların Homeros'u doğdu. O kadar yerinde ve o kadar doğru bir cümle ki, böyle bir üstadı anlatmak ancak böylesi doğru bir teşbih ile mümkün olabilir. Meral Saklıyan bir kelime ile çok iyi özetlemiş.
Yaşar Kemal'i okumak benim için ekmek ve suya ihtiyacımın olması gibi bir şey. Hani insan oturunca bir anda aklına ya su içmediği ya yemek yemediği gibi temel ihtiyaçlar gelir ya işte bende oturunca durduk yere bazen Yaşar Kemal okumam lazım diyerek birçok kitabını okumuştum. Çünkü benim için bu üstad, yaşamı önüme seren, bana bu toprakları anlatan ve güneşin tenimde o sarı sıcak ile kavrulmasını sağlayan kişi.
İnce Memed, Teneke, Ağrı Dağı efsanesi ve daha birçok kitabını kendimce özümsemiş ve anlamış olmanın memnunluğu ile okumamış olduğum kitaplarını da ihtiyaç duyduğum anların gelmesini bekleyerek hayatıma yayacağım.
Ağaların zulmü, insanların yılmaması, el ele vermesi, umudun hiç kopmaması ve ne olursa olsun mücadele ruhunu ben Yaşar Kemal'den öğrendim, hem de İnce Memed'den.
Yaşar Kemal bir halk ozanıdır. Destan yazarıdır. İnsanlığın acısını anlatır. Acıyı derinden hissederek başkasına geçirir. Bu toprakların kıymetini bilip deyişlerini yazıya çeviren ve biz gelecek nesillere ''toprağınızın kıymetini bilmelisiniz, bakın nasıl bir zenginlik içindesiniz'' diyendir. Tam anlamıyla anlayabildiğimizi sanmıyorum dediklerini. Çünkü bugün hala Yaşar Kemal adının ne anlama geldiğini bilmeyen, onu tanımayan bir sürü insan var ülkemizde.
Çukurova'da Türkmen köyü olan Hemite'de dünyaya gelir Kemal Sağdık Göğçeli. Daha küçüklüğünden itibaren dayılarının birer eşkiya olması belki de İnce Memed'in, Yaşar Kemal'in zihninde oluştuğu döneme denk gelir. Gerek kendi ailesi gerekse köy halkının mücadeleci tavrı belki de Yaşar Kemal'in yazarlığa adım atması için destekleyici bir
Gözü Kör Olasıca Felek!Edebiyat
Aradan dört yıl geçtikten sonra tekrar Aziz Nesin ile buluşmak güzel hissettirdi. Çünkü Aziz Nesin'e özgü kelimeler, Aziz Nesin'e özgü deyişler ve içine hemen çeken konuları okuyunca böylesi bir yazardan kopamıyorum.
En son Zübük kitabını okudum. Zübükzade'nin insanları aldatması ve ''zade'' olabilmesi için verdiği uğraş her ne kadar gülünç olsa da toplumun eksik yönünü Nesin en doğru anlatış ile yapabilmişti. Dört yıl geçmesine rağmen hep düşündüm. Acaba gülmemiz mi lazım yoksa bu konuyu alaya almadan cidden düşünmemiz mi.
Şimdi tekrar Aziz Nesin okumanın ve tekrar aksayan bir yönümüzü düşünmenin zamanı geldi diyerek Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz ile başladım.
Yaşar Yaşamaz, daha yaşayamadan ölmüştür. Devlet kayıtlarına göre Yaşar daha üç yaşındayken Çanakkale'de şehit düşmüş bir askerdir. Yaşar'ın yaşadığını ve sağ olduğunu gözleriyle görseler bile Nüfus Müdürü ve memuru sadece kütüğe uymak zorunda oldukları için Yaşar'ı ölü kabul etmek zorundadırlar. Hal böyle olunca ne okula ne de askere gidebilmiştir Yaşar. Hatta sevdiği kız ''Anşe'' ile bile sırf bu yüzden uzun bir süre evlenemez. Yaşar'ın, yaşayamamazlığı daha çocuk yaşlarda hayat tarafından yüzüne çarpılmıştır. Yaşar bunları kendi ağzından anlatırken cezaevinin birinci koğuşunda yani namıdiğer ''hırsızlar koğuşunda'' bulunmaktadır. Yaşar konuştuğu zaman ise koğuş, sessizliğe gömülür ve Yaşar'ın anlatacağı hikayeyi pür dikkat dinler.
Bir nüfus kağıdının olmaması Yaşar Yaşamaz'ın başına türlü zorluklar getirir. Hayatı doğduğundan beri hep ihtimaller dahilinde olan birine dönüşmüştür. Günümüzde kimliğimiz her ne kadar sadece belirli yerlerde işimize yarasa da Yaşar Yaşamaz zamanında her yerde geçer kimlik. Kimlik yüzünden askerliğe gidemez, gidince terhis olamaz, deliler hastanesine yatar, hastahaneden taburcu