Ali söğüt
@Ali_000
Mutluluğun iyi edemediğini iyileştirecek ilaç yoktur.
65 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Bir Ruhun Topluca İşlenmiş CinayetiHayata Dair
Ümitsizlerin büyük yığınından sadece biri...
Yalnızlığa, umutsuzluğa ve biçareliğe itilmiş yekpare bir vücut. Vücut diyorum çünkü geriye kalan sadece bir vücut. Yani içinde ruh olmayan, yaşama sebebi olmayan, sevdiklerini kaybeden ve cehennemi gördükten sonra boş kalan bir vücut...
Beckmann, ikinci dünya savaşından sonra evine, sevdiklerine döneceğini sanan ama döndüğünde onları bulamayan, artık tek bacaklı eski bir nazi askeridir. Führer uğruna kaybolan bir hayat daha. Savaş öncesi bir insan, savaş sırası bir piyon, savaş sonrası tabiri caizse ''kıyıya vurmuş ölü balıktır.''
Gencecik daha yirmi beş yaşında hayatına son vermek ister, savaşta gördükleri onda derin yaralar açmıştır. Döndükten sonra gördükleri bu dünyada artık ona açılacak bir kapının olamayacağı kanısını verir ve kendini Elbe'nin sularına bırakır.
Ölüm herkes için kaçınılmaz ve geri dönülmez bir son olsa da Beckmann için böyle olmaz. Ailesinin, sevdiklerinin ondan esirgedikleri merhameti ölüm verir Beckmann'a. Hem de daha gençsin ne gördün, eğer bir şeyler içinde koptuysa bu seninle beraber aynı anda orada bulunun binlerce insan içinde koptu, yaşamına son vermen için bu bir bahane değil denilerek kıyıya bırakılır. Kıyıya bırakıldıktan sonra alt benliği ile tanışarak, bunca gördüğü şeyi başka birinin üstelik en yakınındaki kişininde görmesi bir umut ışığı yakar Beckmann için.
''Eskiden sevdiği kadının'' Beckmann'ı ilk gördüğünde tıpkı cansız bir nesneye yaptığı muameleyi yapması sadece Beckmann demesi ve o gittikten, aradan üç yıl geçtikten sonra başka bir adam ile beraber olması Beckmann için belki de ayağını kaybetmenin veya bunca savaşı, bunca yıkımı ve bunca ölümü ben boşuna gördüm duygusu uyandırmış olabilir. Çünkü o sevdiklerini, sevdiği kadını vatanında yaşatmanın ve onlar için canını ortaya
Zehra Noğay isimli okura yanıt verildi
Ali söğüt
İnsan ruhunun sömürülüşünü derinden hissettiren bir kitap. Beğenmenize sevindim. Teşekkür ederim.
Reklam
Özel Konforsuzluk - İyi ki!
Puan vermedi·612 syf.·
2020 8. kitabı
“Bu kitap daha önce hakkımda yazılanların tümünün hilafına benim söylediklerimin bir şeye taalluk ettiğini gösteriyor”
İsmet Özel
***
İlk kez İsmet Özel okuyanları ikiye ayırabiliriz. Onu okumaya denemeleriyle, düz yazılarıyla (nesri) başlayanlar ilk grubu oluştursun. Bu gruptakiler önlerine çıkan devrik cümlelerin, soru sorup kafa kurcalayan sözlerin arasında en başta ne yapacağını bilemez. Bu bilememenin bir başka sebebi de belki de ilk defa karşılaşacağı kelimeler manzumesidir. Zira yazarın kendine has kelimeleri olmasa bile onlara kattığı yeni anlamların olduğunu görür. Hatta yeri geldiğinde doğru bildiğini sandığı bir atasözünü yahut deyimi bile yazarca yorumunu görünce şaşakalabilir. Fakat bu alışma süreci çok uzun sürmez. Birkaç yazı sonrasında kendisini üslubun akışına kaptırmış halde bulur. Zira dikkat celp etme konusunda mahir birinin yazıları vardır karşısında. İlk kez İsmet Özel okuyanların ikinci gurubunu oluşturanlar olarak Özel’i tanımaya onun şiirleriyle başlayanları gösterebiliriz. Bu grubun ilk gruba kıyasla avantajı ve dezavantajı mevcut. Okurun nazmın büyüsüne kapılması nesrinkine nazaran daha hızlı gerçekleşir ve yazarla (burada şair denir artık) daha süratli bağ kurar. Bu bahsi geçen durumun avantaj kısmıdır. Dezavantaj kısmıysa ironik olarak hızlıca bağ kurulan şiirden pek de bir şey anlaşılamamasıdır. Okuyucu farkında olmadan dizeler arasında akıp gider ve fakat bu dizeler üzerinde durup düşününce şiirin ne anlattığını idrak edemez. Tabiri caizse, ne oluyoruz’a gelir. İki grubun ortak noktası dikkatlerinin önlerinde duran yazıda olmasıdır. Gelgelelim iki grup arasında bir de ciddi fark vardır ki onu da şu şekilde söyleyebiliriz; düzyazı okuyucuları diğer yazılar arasında ve hatta bizzat tek yazı içinde irtibat kurup belli bir mana
Oldi isimli okura yanıt verildi
Ali söğüt
Erhan Bey, incelemeniz güzel bir yol gösterici olmuş, teşekkürler.
Dünyanın En Cesur Kitabı!Edebiyat
Bu kitap yorumunu Instagram'daki "alintilarlayasiyorum" profilimde de okuyabilirsiniz: instagram.com/p/CyTkOCVNqrQ
Bir gün dünyayı değiştirecek bir bilgi birikimine sahip olsaydınız ve sırf bu yüzden cezanız ölüm olsaydı, yine de fikirlerinizi savunmaya devam eder miydiniz?
Bu incelemenin altına yazılan her yoruma karşılık olarak her yaşa uygun ve sorgulamanızı sağlayacak harika kitaplar önerdim. O yüzden yeni kitap önerileri alabilmek için yorumlara bakabilirsiniz.
Tarih, sorgulayan insanların atıldığı dipsiz bir çukur gibi geliyor bana. Devletler hoşlarına gitmeyecek şeyler söyleyen insanları hep bu çukura atıyor. Kimisi genç yaşta tutkusundan koparılıyor kimisi de bir fırsatını bulup tarihi baştan yazıyor. Peki, bu çukurda kimler var?
Matematikle uğraşıp sorguladığı için öldürülen kadınlardan Hypatia. Dünya'nın Güneş etrafında döndüğünü söyleyip de Kilise tarafından yargılanan ve ev hapsine mahkum edilen Galileo. Evrendeki farklı dünyaların ihtimallerini açıklayan ve yakılarak öldürülen Giordano Bruno. "Meleklerin bacaklarını gözlemliyor ve uğursuzluk getiriyor" diye suçlanıp rasathanesi yıktırılan Takiyüddin... İşte bu bilim insanlarının yaşadıklarıyla Sokrates'in yaşadıkları birebir aynı.
Elbette bütün bunların yanı sıra Sokrates'in en büyük derdi "cahil çoğunluk"tu. Onu mahkum ettiren de, öldüren de, toplumu yozlaştıran da bu cahil çoğunluğun ta kendisiydi. Gururuyla ölmek, gurursuzca yaşamaktan çok daha değerliydi onun için:
"Uzmanların gerçek bilgiye dayanarak vereceği ölüm kararını, cahil çoğunluğun hayatta kalmayı öneren kararına yeğleyeceğini belirtir." (s. 17)
Bu kitapta, daha doğrusu bu başkaldırıda beni en çok etkileyen şey, Sokrates'in ölse de İlyada destanındaki kahramanların bulunduğu yere gideceğini söylemesi oldu. Düşünsenize, bir
Ali söğüt
İncelemeniz gayet güzel olmuş tebrik ederim. Bende kitap önerisi alabilir miyim