Ali Kurt
@Ali_73
Bixwîne, bibîne...
İşçi tulumu giymiş umut...
Xewnek me heye, dema em şîar bin wê pêk bê...
Nan ji te re nane lê ji hinan re zêre!
Puan vermedi·80 syf.·
3 saatte okudu
·2019 7. kitabı
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.
Kitabın arka kapağında da var bu alıntı. Ama kitabı okuduktan sonra asıl anlam kazandı ve çok etkilendim üşenmeden yazmak, paylaşmak istedim.
“Diyebilirsin ki, bir insanı, fotoğrafından ve hakkındaki haberlerden ne kadar tanıyabilirsin? Haklısın. Belki de çok az... O zaman şöyle diyelim: Seni az tanıyorum... az...
Sende fark ettin mi? Az, dediğin, küçücük bir kelime. Sadece A ve Z. Sadece iki harf. Ama aralarında koca bir alfabe var. O alfabeyle yazılmış onbinlerce kelime ve yüzbinlerce cümle var. Sana söylemek isteyip de yazamadığım sözler bile o iki harfin arasında. Biri başlangıç, diğeri son. Ama sanki birbirleri için yaratılmışlar. Yan yana gelip de birlikte okunmak için. Aralarındaki her harfi teker teker aşıp birbirlerine kavuşmuş gibiler. Senin ve benim gibi...”
Dünyanın en çabuk geçen, geçer geçmez de en hızlı yakalanılan hastalığına sahipti: Umut.