Yalnızlık dipsiz bir kuyu.
Ne kadar derine inersek o kadar zor olur oradan ayrılmamız.
'Birileri ip atsa da kurtarsa beni burdan.' desek bile o ipin sağlamlığına güvenemeyiz çoğu zaman.
Ya kurtarıyor gibi yapıp ipi sonradan keserse?
Ya ip başından beri dayanıklı değilse?
O zaman çok daha fena çakılırız kuyuya.
İşte bu yüzden yalnız insanın en çok ihtiyaç duyduğu şey: 'güven'dir.
Güvenirse bir de sevebilirse işte o zaman o kuyudan kurtulma şansı vardır, demektir.