Ali
@Alibrahimm
Allah bana yeter, O ne güzel vekildir.
Konya
1995
237 okur puanı
Ağustos 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kaybettiğinde değil, vazgeçtiğinde yenilirsin.1000Kitap
Bazı kitaplar size yeni bilgiler öğretir, bazılarıysa zaten bildiğiniz ama yüzleşmekten kaçtığınız gerçekleri hatırlatır. 
Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar benim için ikinci gruba giren kitaplardan biri oldu.
Kitabı okurken birçok satırın altını çizme ihtiyacı hissettim. Özellikle hayal kırıklıkları, vazgeçişler, kırgınlıklar ve yeniden ayağa kalkabilmek üzerine yazılan bölümler bana oldukça samimi geldi. Yazar, 
Miraç Çağrı Aktaş süslü cümlelerden çok duygulara dokunmayı tercih etmiş. Bu yüzden bazı sayfalarda sanki bir kitap değil de yaşadıklarını anlatan bir dostu dinliyormuş gibi hissettim.
Elbette edebi açıdan çok büyük beklentilerle okunacak bir eser değil. Ancak bazen insanın ihtiyacı olan şey edebiyat değil, kendini toparlayacak birkaç cümledir. Bu kitap da tam olarak bunu veriyor. Kaybetmenin her zaman son olmadığını, bazen yeni bir başlangıcın ilk adımı olduğunu hatırlatıyor.
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan en önemli düşünce şu oldu: İnsan en çok düştüğü yerde kendini tanıyor ve bazen hayat gerçekten de kaybettiğin yerden başlıyor.
Kendini yorgun, kırgın ya da çıkmazda hissedenlere tavsiye edebileceğim, kısa sürede okunabilen ve düşündüren bir kitap.
Reklam
“ 
Kendimden Özür Dilerim ” bana şunu fark ettirdi: İnsan bazen en büyük haksızlığı kendine yapıyormuş. Sürekli kırılıp yine de iyi kalmaya çalışmak, herkesin yükünü sırtlanıp kendi yorgunluğunu görmezden gelmek… Kitap boyunca insan bazı satırlarda kendini susturulmuş gibi değil de ilk kez anlaşılmış gibi hissediyor.
En çok hoşuma giden tarafı, abartılı bir kişisel gelişim dili kullanmaması oldu. Daha çok insanın içine dokunan, bazı geceleri ve bazı suskunlukları hatırlatan bir anlatımı var. Özellikle “kendine geç kalmak” hissini çok iyi anlatmış.
Bence bu kitap birilerine kızmaktan çok insanın dönüp kendisiyle konuşmasını sağlıyor. Bazı sayfalarda ister istemez durup düşünüyorsun:
“Ben kendime neden bu kadar acımasız davranmışım?”
Kısacası sadece okunacak değil, bazı cümleleri yaşanmış bir kitap olmuş.
Kendimden Özür Dilerim
Miraç Çağrı Aktaş
Beyaz Leke’yi bitirdikten sonra uzun süre etkisinden çıkamadım diyebilirim.
Aslı Arslan sadece bir aşk hikâyesi yazmamış; baskının, korkunun ve insanların içindeki kırılmışlığın nasıl büyüdüğünü de hissettirmiş. Özellikle Eftalya’nın yaşadığı duygular o kadar gerçek geçti ki bazı yerlerde durup düşünmek zorunda kaldım.
Kitabın en sevdiğim yanı, karanlık atmosferin içinde bile umut hissini kaybettirmemesi oldu. Tugay karakteri ise başta sert ve mesafeli görünse de zamanla neden öyle olduğunu anlıyorsun. Aralarındaki bağ klasik bir romantizm gibi değil; daha çok yaralarını birbirlerinde saklayan iki insan gibiydi.
Bazı sahneler gerçekten insanın içine işliyor. Özellikle sessizliklerin bile anlam taşıdığı diyaloglar çok başarılıydı. Uzun olmasına rağmen sıkmadan ilerledi bence. Distopya, psikolojik gerilim ve duygusal yoğunluğu aynı anda hissettiren nadir kitaplardan biri olmuş.
Bitince insanda garip bir boşluk bırakıyor…
Beyaz Leke
Aslı Arslan
“Aşkın Zamanla Değişen Yüzü”
Lev Tolstoy’un Aile Mutluluğu adlı eseri, kısa olmasına rağmen evlilik ve aşk üzerine oldukça derin düşünceler barındıran bir roman. Kitapta genç bir kadın olan Maşa’nın gözünden aşkın ilk heyecanını, evlilikle birlikte değişen duyguları ve zamanla olgunlaşan bir ilişkiyi görüyoruz.
Lev Tolstoy bu eserde, aşkın sadece ilk heyecandan ibaret olmadığını çok sade ama etkili bir dille anlatıyor. Başlangıçta büyük bir tutku ve hayranlıkla kurulan ilişkinin zamanla daha sakin, daha gerçekçi bir hâl alması kitabın en dikkat çekici taraflarından biri. Özellikle karakterlerin iç dünyasının anlatımı oldukça güçlü; okurken insan kendi ilişkileri ve beklentileri üzerine de düşünmeden edemiyor.
Romanın en sevdiğim yönlerinden biri, Lev Tolstoy ’un aşkı romantize etmek yerine gerçekçi bir şekilde ele alması. Mutluluğun sürekli bir heyecan değil, zamanla oluşan bir huzur ve anlayış olduğunu hissettiriyor. Bu yönüyle kitap, evlilik ve ilişkiler üzerine oldukça samimi bir bakış sunuyor.
Kısa bir eser olmasına rağmen, okuduktan sonra insanın zihninde uzun süre kalan bir kitap. Bana göre Lev Tolstoy ’un insan psikolojisini ne kadar iyi gözlemlediğini gösteren sade ama etkileyici bir roman.
Aile Mutluluğu Lev Tolstoy1000Kitap
“Bazı Sevdalar Kaçmakla Bitmez…”1000Kitap
İlk kitabın bıraktığı yerden devam eden 
Bülbül Kapanı II , duyguyu daha derinden hissettiren bir devam kitabı olmuş. İlk kitapta temeli atılan kader ve aşk çatışması bu bölümde daha sert yüzünü gösteriyor. Karakterler artık sadece sevmiyor; bedel ödüyor.
Bu kitapta en çok dikkatimi çeken şey, suskunlukların konuşmalardan daha ağır olmasıydı. Söylenmeyen cümleler, yarım kalan hesaplaşmalar ve insanın kendi içindeki savaşı… Özellikle ana karakterin gurur ile kalbi arasında sıkışıp kalması çok gerçekçi işlenmiş.
Yazar 
Loresima burada şunu hissettiriyor:
Bazen insan sevdiğine değil, kendi korkularına yenilir.
Olay örgüsü ilk kitaba göre daha karanlık ama daha olgun. Aşk romantik bir heyecan olmaktan çıkmış; sabır, fedakârlık ve imtihan hâline gelmiş. Bazı sahnelerde “artık toparlanırlar” diyorsun ama hayat tam o noktada başka bir sınav çıkarıyor.
Bence bu kitap, ilk kitabı okuyanların beklediği yüzleşmeyi veriyor ama aynı zamanda yeni sorular bırakıyor. Özellikle son kısım insanın içinde bir boşluk bırakıyor. Tam bitti diyorsun ama aslında hiçbir şey bitmemiş gibi…
Eğer ilk kitapta kalbinizi bıraktıysanız, ikinci kitapta o kalbin nasıl sınandığını görüyorsunuz.
Reklam