Bu satırları sana yazmak,yüreğimdeki acıyı hafifletir mi bilmiyorum...Ama içimde öyle çok şey birikti ki, artık susmak elimden gelmiyor.sen o toprağın altına girdiğinde,sadece kendini değil, aileni, bizi ve seni seven herkesi derin bir yangının içine attın.
Amca senin gidişinle birlikte annen bir daha eskisi gibi olmadı.
Geceleri uykusundan ağlayarak uyanıyor,gündüzleri
gözleri hep uzaklara dalıyor.kalbi seninle birlikte gömüldü sanki. Baban da aynı şekilde; konuşmuyor suskun...
Hayata dair ne varsa silinmiş gibi gözlerinde.Ve bizler... Seni seven yeğenlerin.... Her birimiz, yokluğunun acısını içimizde taşıyoruz.
Sen giderken neyi geride bıraktığını bilmiyor olamazsın.
Bizim sevgimizi,aile sıcaklığını dualarımızı... Hepsini bir kenara bırakıp gittin.
Bir kadın uğruna bunların hepsini yakmaya,
Yok etmeye gerçekten değermiydi, amca?
Aklınla kalbinin savaşında kalbin kazandı belki,ama biz her gün bu kaybın bedelini ödüyoruz.
Keşke bir an durup düşünseydin. Keşke kendini değil de aileni, anneni, babanı, kardeşini, bizleri de hesaba katsaydın. Biliyorum, seni geri getirmez bu sözler
Ama içimdeki kırgınlığı,özlemi anlatmanın başka yolu yok,
Seni affetmek kolay değil belki... Ama unutmamız da mümkün değil. Çünkü sen bizim canımızdın, canımız acıyor.
Rabbim seni affetsin, Nur içinde yat amcamm,
Yeğenin bahar...