Sefil insanın kaybedecek bir şeyi kalmamıştır. yaşamaktan başka bir düşüncesi yoktur utanmayı bile unutmuştur. ancak fakir insan öyle değildir. çarşıda dolaşırken sokak da yürürken evine girerken yanımdan geçen insanlara ürkek ürkek bakar benden mi söz ediyorlar diye kulak kabartır. gülen ve tebessüm eden bir adam görse benim perişan halime gülüyor diye geçirir içinden.