"Yalnızlık, veri'mizden ziyade yegâne inaç'ımızı oluşturacak kadar sivrildiği zaman, her şeyle aramızdaki dayanışma biter: Varoluştan sapınca, tek meziyetleri ölüm dışında bir şeyin gelmesine soluk soluğa beklemek olan canlılar topluluğundan kovuluruz."
"Bütün bu ütopyalar arasında en tuhafı da kendi kendimize verdiğimiz yorgunluğu attığımız, doğmuş olduğumuz bir evren ütopyasıdır; bütün yorgunluklarımızın kozmik yastığı olan bir evren.."
"Mutsuzluk bilinci, bir can çekişme aritmetiğinde ya da Devasızlık sicilinde boy göstermeyecek kadar vahim bir hastalıktır. Cehennemin itibarını düşürür ve zamanın mezhabalarını kır şiirlerine çevirir."