Kırık Pusula •
@Aliomer_
181 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ahmet Ümit’in “Yırtıcı Kuşlar Zamanı” kitabı, sadece bir polisiye değil; insanın karanlık tarafıyla yüzleştiği bir hikâye. Okurken olayları çözmeye çalışıyorsun ama aslında çözmeye çalıştığın şey insanların içindeki o karanlık oluyor.
Kitap boyunca gerilim hiç düşmüyor. Ama asıl etkileyen şey cinayetler değil, karakterlerin iç dünyası. Özellikle vicdan, geçmiş ve pişmanlık duyguları çok güçlü işlenmiş.
Bazen okurken şunu düşündüm: Gerçek suç nedir? Yapılan mı, yoksa insanın içinde taşıdığı mı?
Dili akıcı, anlatımı sade ama vurucu. Bazı cümleler var ki okuduktan sonra aklında kalıyor, düşündürüyor.
Kısacası, bu kitap bana şunu hissettirdi: İnsan bazen en büyük cezayı kendi içinde çekiyor.
Reklam
Tarık Tufan’ın “Bir Adam Girdi Şehre Koşarak” kitabı, insanın kendi içine yaptığı en yorucu yolculuğu anlatıyor aslında. Okurken fark ediyorsun ki mesele şehir değil, kalabalık değil… mesele insanın kendine yetişememesi.
Cümleler öyle süslü değil ama her biri içe dokunuyor. Bazen bir satırda durup uzun uzun düşündüm. Çünkü anlatılan şey bir karakter değil, biraz da bendim.
Kitap boyunca bir eksiklik hissi var; sanki hep bir şey yarım kalmış gibi. Ama belki de hayat tam olarak böyle bir şey. Tam olamamak.
Kısacası, bu kitap bana şunu hissettirdi: İnsan en çok kendine geç kalıyor.
Yaralı, okurken sanki içimdeki en derin yaraları gün yüzüne çıkaran bir yolculuktu. Her cümle, insanın sevdiklerinden aldığı kırıkları, suskunluklarla dolu acıları ve kayıpları hissettirdi. Kitap boyunca kalbim bir yandan hüzünle dolarken bir yandan da insanın kendi içinde büyüyüp olgunlaşabileceğini fark ettim. Bazı cümleler öyle keskin ve gerçekti ki, okuduktan sonra uzun süre kendi duygularımı sorguladım. Kısacası, “Yaralı” bana hem sarsılmayı hem de kendimle yüzleşmeyi öğretti; bazen acı, en büyük öğretmendir.
Gece Açan Çiçekler benim için sessiz ama derin bir yolculuk gibiydi. Okurken kendimi satır aralarında kaybolmuş hissettim. Özellikle yalnızlık, iç hesaplaşma ve insanın kalbiyle yüzleşmesi çok etkileyiciydi. Kitap boyunca sanki geceyle birlikte büyüyen duygulara şahit oldum. Bazı cümleler var ki insanın içine dokunuyor ve uzun süre aklından çıkmıyor. Kısacası, bu kitap bana insanın en çok kendi içinde kaybolduğunu ve yine kendini orada bulduğunu hissettirdi.
Bu kitabı okurken hem gülümsedim hem de düşündüm. Aslında anlatılan şey bir “saat” meselesi değil; toplum olarak değişmeye çalışırken ne kadar tuhaflaştığımız. Bazı yerlerde o kadar tanıdık durumlar vardı ki, sanki bugünü anlatıyormuş gibi hissettim.
Bu kitap, hızlıca okunup geçilecek bir eser değil. Sindire sindire okudukça anlam kazanan, zaman kavramını ve toplum düzenini sorgulatan bir roman. Bitirdiğimde, aslında hepimizin bir “saat ayarlama” telaşı içinde olduğunu düşündüm.
Reklam