Milyonlarca halk bedenen, ruhen,
fikren ve ahlâken çöküyor da hiç kimse
bu kokuşmuşluğu görmüyor.
Su gunlerde, “Iyi misin?” sorusunu herkes ayni sekilde cevapliyor. “ Bu ortamda ne kadar iyi olunabilirse o kadar iyiyim.” Ic karartici haberler birbiri ustune felaket kolaji gibi yapisiyor. Yapisiyor da cantasini caldirmamak icin trenle peron arasina sikisip parcalanan kadin, aksam yemegini istahla yememize mani olamiyor. Ormanlara atilan mazlum cesetler, izleyecegimiz bir futbol macinin keyfine golge dusurmuyor. Sevdigimiz insanlara karsi yapilan buyuk haksizliklar karsisinda bile, dudaklarimizdan ancak birkac zayif cumle dokulebiliyor. Uzuntu kalbe inemiyor, kalp bugzedemiyor.
