Alper Turgay
@AlperTC
Aylak Adam
Lisans
Balıkesir - İstanbul
Ayvalık, 8 Haziran 1986
2275 okur puanıKasım 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hayatınla cevap ver:
Bu soruyu ancak sen cevaplayabilirsin ve şimdi, bütün bunlar geçip gittiğine göre, aslında cevapladın: Hayatınla. İnsan önemli soruları sonunda daima bütün hayatıyla cevaplar. O esnada ne soyledigini, hangi sözler ve prensiplerle kendini savunduğunun bir önemi var mı? Sonunda, en sonunda insan dünyanın ona öylesine inatla sordugu soruları hayatının gerçekleriyle cevaplar. Sen kimsin? Gerçekten ne istiyordun? Gerçekten ne yapabiliyordun? Nerede sadıktın, nerede sadakatsiz? Nerede cesurdun, nerede korkak? Sorular bu şekildedir. Ve insan elinden geldiğince cevaplar, doğru ya da yalan söyleyerek ama bu o kadar önemli değil. Önemli olan, sonunda bütün hayatıyla cevap vermesidir.
Bi-le-mez-sin.
Yani, bir şeyi yapmadan önce, ne olacağını nereden bilebilirsiniz ki? Yanıtı belli bunun; bilemezsiniz. Yemin ediyorum, çok salakça bir soru bu.
Tanıdık Bir Yabancı: Holden Caulfield-Jerome_David_Salinger608.jpg)
Çavdar Tarlasında Çocuklar benim için bir olay romanı değil, bir karakter takibi oldu. Bu kitapta New York’u değil, Holden’ın zihnini dolaşıyorsunuz. Onun öfkesiyle, kırılganlığıyla, yargılarıyla baş başa kalıyorsunuz. Okurken şunu fark ettim: Hepimizde biraz Holden var. Hayattan bunaldığımız, her şeyi sahte bulduğumuz, en küçük şeyin bile ağır geldiği anlar… O yabancılaşma hissi tanıdık. Bu yüzden başta onunla kolayca bağ kurdum.
Fakat roman ilerledikçe başka bir şey daha görünür oluyor. Holden’ın haklı olduğu yerler kadar rahatsız edici tarafları da var. Sürekli yargılayan, insanları küçümseyen, kendi ölçüsüne uymayan her şeyi “yanlış” ilan eden biri. Hassasiyeti güçlü ama tahammülü zayıf. Holden’ın zihni, insan zihninin en tanıdık numarasını yapıyor: Bedeni burada, zihni başka bir yerde. Sürekli bir zihinsel dolaşma hâlinde. İçinde bulunduğu ana tam yerleşemeyen, bulunduğu ortamla senkron tutturamayan bir bilinç. Konuşurken başka bir şeyi düşünüyor, birinin yüzüne bakarken zihninde başka bir sahne oynuyor. Bulunduğu yerlerde çabuk sıkılıyor çünkü bulunduğu yere ait hissetmiyor. İç dünyasıyla dış dünya arasında sürekli bir frekans kayması var. Bu yüzden gerçekliğe temas ettiği her noktada kopuyor. İnsanlar ona yapay geliyor, ortamlar anlamsız geliyor, ilişkiler yorucu geliyor. Aslında kopmak istediği şey çoğu zaman mekân değil; o mekânın temsil ettiği yetişkin düzeni.
Holden’ın kaçışı fiziksel değil, zihinsel. Hayalinde hep başka bir ihtimal, başka bir sahne var. Bu da onu sürekli bir eşikte tutuyor: Ne tam burada ne tam orada. Yabancılaşma dediğimiz şey tam olarak bu. Dünyayla aynı frekansta olamamak, ama kendi frekansının da huzur vermemesi.
Holden bu yüzden sadece bir ergen karakter değil; insan zihninin huzursuz tarafının görünür hâli. Bağ kurmak isteyen ama bağ kurduğu anda-Jerome_David_Salinger608.jpg)
Çavdar Tarlasında Çocuklar benim için bir olay romanı değil, bir karakter takibi oldu. Bu kitapta New York’u değil, Holden’ın zihnini dolaşıyorsunuz. Onun öfkesiyle, kırılganlığıyla, yargılarıyla baş başa kalıyorsunuz. Okurken şunu fark ettim: Hepimizde biraz Holden var. Hayattan bunaldığımız, her şeyi sahte bulduğumuz, en küçük şeyin bile ağır geldiği anlar… O yabancılaşma hissi tanıdık. Bu yüzden başta onunla kolayca bağ kurdum.
Fakat roman ilerledikçe başka bir şey daha görünür oluyor. Holden’ın haklı olduğu yerler kadar rahatsız edici tarafları da var. Sürekli yargılayan, insanları küçümseyen, kendi ölçüsüne uymayan her şeyi “yanlış” ilan eden biri. Hassasiyeti güçlü ama tahammülü zayıf. Holden’ın zihni, insan zihninin en tanıdık numarasını yapıyor: Bedeni burada, zihni başka bir yerde. Sürekli bir zihinsel dolaşma hâlinde. İçinde bulunduğu ana tam yerleşemeyen, bulunduğu ortamla senkron tutturamayan bir bilinç. Konuşurken başka bir şeyi düşünüyor, birinin yüzüne bakarken zihninde başka bir sahne oynuyor. Bulunduğu yerlerde çabuk sıkılıyor çünkü bulunduğu yere ait hissetmiyor. İç dünyasıyla dış dünya arasında sürekli bir frekans kayması var. Bu yüzden gerçekliğe temas ettiği her noktada kopuyor. İnsanlar ona yapay geliyor, ortamlar anlamsız geliyor, ilişkiler yorucu geliyor. Aslında kopmak istediği şey çoğu zaman mekân değil; o mekânın temsil ettiği yetişkin düzeni.
Holden’ın kaçışı fiziksel değil, zihinsel. Hayalinde hep başka bir ihtimal, başka bir sahne var. Bu da onu sürekli bir eşikte tutuyor: Ne tam burada ne tam orada. Yabancılaşma dediğimiz şey tam olarak bu. Dünyayla aynı frekansta olamamak, ama kendi frekansının da huzur vermemesi.
Holden bu yüzden sadece bir ergen karakter değil; insan zihninin huzursuz tarafının görünür hâli. Bağ kurmak isteyen ama bağ kurduğu anda