Ece
@Alphabook
196 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Rahatsız edici türde çok başarılı bulduğum kitaplardan biri oldu Kralın Laneti. Diliyle, kurgusuyla, insan psikolojisine dair sunduklarıyla oldukça güçlü bir eserdi.
Kitapta kendini tam anlamıyla keşfedememiş, yalnızlığını benimsemiş, güvenli alanından çıkamayan, sorumluluk almaktan kaçınan, içine kapanık biri olan Joseph’in bir gün kapısının önünde uyuyakalmış yaralı bir çocuk bulmasını ve o andan itibaren her şeyin nasıl değiştiğini okuyoruz.
İkilinin arasında yaşananlar kitabın en çarpıcı kısımları olduğundan çok detay verip heyecanını kaçırmak istemiyorum ama oldukça tüyler ürperten, insanı geren hatta sinirlendiren bir çok an vardı diyebilirim. Son sayfalarına kadar tansiyonu oldukça yüksek tutması da kitabı sürükleyici yapan şeylerden biriydi. İki güne yayarım diye düşünürken elimden bırakamadım ve bir günde bitirdim.
Yazarın vicdani ve ahlaki ikilemleri işleyiş şeklini de çok sevdim, iyilik ve kötülük arasındaki o ince çizgiyi sorgulatan birçok kısmı vardı. İnsanın karanlık taraflarını, bastırılmış duygularını, komplekslerini sarsıcı bir dille ele alışı çok etkileyiciydi.
Kitabın sonlarına doğru çocuğun gerçekliğini sorgulamaya başladım fakat yazar buna açıkça bir cevap vermemişti. Soruları cevapsız bırakması, kitabı bitirdikten sonra bile düşündürtmesi de ayrıca hoşuma gitti. Acaba çocuk Joseph’in kendi çocukluğunun bir yansıması mıydı, alter egosu muydu, Joseph şizofren miydi? Artık bu soruları düşünmek ve cevaplandırmak okuyucuya kalmış.
Siz de insan doğasının vahşi ve karanlık taraflarını okumaktan hoşlanıyorsanız mutlaka bakın derim.
Post Mortem isimli okura yanıt verildi
Ece
Kesinlikle öyleydi, ben de çok severek okudum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
9/10
5 günde okudu
·Okunma: 05 Mart 2026 18:48
·2026 27. kitabı
Ece
Müthiş bir kitap, iyi okumalar 🙏🏻🌸
Yazar son derece güçlü ve etkileyici bir dile sahip. Kendine has bir anlatımı var ve bu anlatımın ne kadar özenle düşünülüp işlendiği her satırda hissediliyor. Kitabı okurken, sanki bir sanat eseriyle karşı karşıyaymışım gibi hissettim.
Yazarın dili kadar kurgusu da çok etkileyici. Olayların ilerleyişi son derece bilinçli ve incelikle kurulmuş. Duygu aktarımı ise kitabın en güçlü yanlarından biri diyebilirim.
Roman boyunca 16. yüzyıl İngiltere’si gözümde canlandı. O dönemin atmosferini hissetmek, sokaklarında dolaşıyormuş gibi olmak oldukça etkileyiciydi. Mekanlar ve duygular çok canlı bir şekilde aktarılmıştı.
Beni okurken derinden etkileyen ve çok beğendiğim bir roman oldu. Bu güçlü dili ve yoğun duygusal atmosferi deneyimlemek isteyen herkese gönül rahatlığıyla tavsiye ederim. İyi okumalar dilerim.
Ece
Mutlaka okuyacağım, inceleme için teşekkürler 🌸
Notre Dame’ın Kamburu, yalnızca karakterlerin yaşadıklarını anlatan bir roman değil; Notre Dame Katedrali’nin gölgesinde koca bir tarihsel dönemi de anlatmaktadır. O nedenle oldukça kıymetli bir roman. Victor Hugo, Paris’i ve Notre Dame Katedrali’ni adeta yaşayan birer karakter gibi kurgularken, karakterlerin kaderini de bu taş duvarların arasına hapsettiğini söylemek mümkün. Ayrıca sayfalar ilerledikçe fark ediyorsunuz ki bu taşlar; insanlar kadar acıya, haksızlığa ve sessizliğe de tanıklık etmiştir.
Genel itibariyle romanımızda aşk, adalet ve merhamet kalabalıklar içinde sınanmış; yine bu kalabalıklar içinde sessizce yitip gitmiştir.
Ece
Çok güzel ve açıklayıcı bir inceleme olmuş, elinize sağlık 🙏🏻
“Annemin elinde bir bıçak vardı, Alice’in elinde bir bıçak vardı, babamın elinde bir bıçak vardı, Dr. Strauss’un elinde bir bıçak vardı...”
Romanın ilk sayfalarını okurken Charlie’nin kendine has konuşma şekli yüzümde istemsiz gülümsemeler oluşturdu. Daha en baştan kitapla ilgili içimde çok güzel hisler belirdi. Charlie o kadar tatlıydı ki, okurken gözümün önünde canlandı. Hatta farkında olmadan kitabın filmini kafamda çekmiş bile olabilirim. Yazarın sade ama güçlü anlatımı sayesinde, betimlemeler zihinde hiç zorlanmadan şekilleniyor. Okuyan herkesin Charlie’yi kendi hayalinde net bir şekilde görebileceğine inanıyorum.
Kitap ilerledikçe her sayfa yeni bir umut, yeni bir keşif ve yeni bir düşünce sunuyor. Sayfaları çevirdikçe yalnızca Charlie’nin değil, sizin de umutlandığınızı, onunla birlikte gururlandığınızı hissediyorsunuz. İçinizde bıraktığı o sıcak duyguyu inkar etmek mümkün değil. Bu yüzden Charlie’ye bir teşekkür borçluyum. Bana empati duygusunu yeniden hatırlattı. Ne kadar kıymetli ve insana dair bir şey olduğunu tekrar fark etmemi sağladı.
Kitapta geçen “Zekan geliştikçe, sorunların da o derece artacak” cümlesi ise okur olarak insanın içine oturuyor. Gerçekten de insan ne kadar çok düşünür, ne kadar çok sorgular ve duygularının içinde kaybolursa, bazı şeyleri o kadar kolay yitirebiliyor.
Elbette kitapta kalbimi kıran pek çok yer oldu. Ama Charlie’nin o saf, iyi niyetli hali, bu kırıklıkları bir şekilde onarmayı da başardı. “Algernon’un arka bahçedeki mezarına birkaç çiçek koyun” cümlesi ise bence kitabın vermek istediği tüm mesajı tek başına özetliyor. Çünkü orada bir deney faresinden çok, içimizdeki saf duygulara bırakılan çiçekler vardı.
Şiddetle tavsiye ettiğim, uzun süre etkisinden çıkamayacağım bir kitap olduğunu söyleyebilirim. İyi okumalar dilerim.
Ece
Çok güzel bir inceleme olmuş, elinize sağlık 🙏🏻