İnce bir çizginin hangi tarafı daha iyi olur bilmiyorum.
Tam ortasında bile dursam bir yanım değecek diğerine.
Ne varsa o tarafta, bulaşacak ellerime.
Sebebi çok gidişi tek bir cesaret beklerken,
Koptu kopacak bir iple boynumdan asılıyorum.
Kalkıp yürüsem de kalıp tükensem de,
Gözümün önünde kararan gerçeği görüyorum.
Yazsam okunmayacak, söylesem duyulmayacak her şeyi,
Öfkeme armağan bırakıyorum...
Silinmek üzere olan adımdan ve ağlayarak gelen özgürlükten korkuyorum...
Çünkü biliyorum özgürlük kendime en yakın yalnızlıktır.
o an, hep kaçmak istediğim vicdanımdır....