Ama öte yandan sabahları doğan güneş güzel bir günü vaat ettiğinde , “ İşte yine insanların birbirlerine zehir edebileceği bir nimeti bağışlıyor gökyüzü ! “ diye haykırmaktan kendimi alamıyorum.
Sevdiklerimizin üzerinde, sevinçlerini paylaşmak ve mutluluklarını çoğaltmaktan başka hiçbir etkimiz yok. İçlerindeki can, kaygı dolu bir tutkunun acılarıyla kıvranırken ve kederle sarsılırken, yüreklerine bir damla su serpebiliyor muyuz acaba?
Romeo’yu bile kıskandırmak istiyorum. Dünyadaki tüm ölmüş aşıkların bizim kahkahalarımızı duymasını ve kederlenmesini istiyorum. Tutkumuzun nefesinin onların toprak halindeki bedenlerine bilinç vermesini ve tozlarına can vererek acı çektirmesini istiyorum.
Çirkinler ve aptallar bu dünyadaki en iyi şeye sahipler.Rahat rahat oturup aval aval sahnedeki oyunu izlerler. Zafer kazanmakla ilgili hiçbir şey bilmiyorlardır ama en azından yenilgiyi de bilmezler. Hepimizin yaşaması gerektiği gibi yaşarlar. Hiçbir şeyden rahatsız olmadan, kayıtsızca ve huzurlarını bozmadan...