Expecto Patronum
@Alwayss
Lisans
Ankara
18 Kasım
56 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Şu cümle bana hep ilham vermiştir:
“Bana her zaman şunu hatırlayacağına söz ver: inandığından daha cesursun, göründüğünden daha güçlüsün, sandığından daha akıllısın.”
İlk romanımdan sonra ilk çocuk kitabımı çıkarmanın mutluluğu içindeyim. Hayalim öğretmen ve yazar olmaktı. İçimdeki güç ve cesaret sayesinde her ikisinide başardım. Kendime daima inandım. Ve bu inanç benim hayallerimi gerçekleştirmemi sağladı.
ty.gl/04svujwm1n59w
mahlasyayingrubu.com/kitap/dilek-col...
Kimilerinin hala hakikati aramaya uğraşması beni yalnızca şaşırtıyor. Öyle bir şeyin var olmadığını hala anlamadılar mı?
Hani derler ya duyguların dile dökülemediği yerde kalem devreye girer. Kalemim tercümanı oldu tüm duygularımın. Yazmak çok iyi geldi bana. İlk göz ağrım, ilk heyecanım "Hazan Mevsimi" satışta. Bu süreçte mutluluğuma ortak olan herkese sonsuz teşekkürler... 🌼
"Kimilerine göre baba; atadır, yârdır, sığınılan en güvenli limandır. Şefkatiyle iç ısıtan, sevgisiyle can veren, tüm dertlerin dermanıdır. Belki de gölgesi yeten koca bir çınardır. Kimilerine göre baba; bilhassa kız çocuklarının kabuk bağlamayan, kanadıkça kanayan yarası, en hassas ve en kırılgan noktası, belki de en büyük kavgası, derin bir kalp sızısı. Benim içinse kocaman bir boşluktu babam.
Benim babam yaşarken ölenlerden aslında. Beni yıllarca baba sevgisinden mahrum bırakan, arkamda dağ gibi babam var diyemediğim…"
Hazan... henüz dokuz yaşında, babasına ihtiyacı olduğu bir dönemde arasına duvarların örüldüğu bir baba-kız ilişkisinin kahramanı. Koca bir boşluktan ibaret olan hayatına alacağı insanları da etkileyecek bu babasızlığın temeli, Hazan'ın ruhunda yıllar boyunca kapanmayacak bir gedik oluşturur. 90'lı yılların kaleme alındığı Hazan Mevsimi, Hazan'ın mutsuzluğundan yıllarca süren yaşam mücadelesinden beslenir. Yaralı bir çocuğun yetişkinliğe evrilen sürecinde ailenin ruhumuzda atamadığımız o derin yarasını satır aralarında yansıtarak hüzünden yola çıkmış, derinlikli bir yaşam yolculuğu bu...
Bundan yüz yıl sonra, artık bu dünyada yürümeyeceğim,
ve buradaki zamanım sadece kısa bir anı olacak,
ve bu yüzden öfkelenerek harcayacak bir saniyem bile yok
Buradaki hayatım bu kadar değerli ve kısacıkken.
Ve böylece, yolumda karşılaştığım her insan için,
Kendi kendime fısıldayacağım: "Bu kişinin mutlu olmasını diliyorum."
Tahlia Hunter