Ama öte yandan sabahları doğan güneş güzel bir günü vaat ettiğinde , “ İşte yine insanların birbirlerine zehir edebileceği bir nimeti bağışlıyor gökyüzü ! “ diye haykırmaktan kendimi alamıyorum.
Sevdiklerimizin üzerinde, sevinçlerini paylaşmak ve mutluluklarını çoğaltmaktan başka hiçbir etkimiz yok. İçlerindeki can, kaygı dolu bir tutkunun acılarıyla kıvranırken ve kederle sarsılırken, yüreklerine bir damla su serpebiliyor muyuz acaba?