Arzunun nihai giderilme anından duyacağımız tatminin ulaşabileceği en yüksek seviyede olması için yoksunluk ve mücadele sürecine ihtiyaç duyduğumuzun öne sürülmesi, hayatlarımızın yoksunluk ve mücadele süreçleri sayesinde daha iyi olduklarını göstermez. Aksine hayatlarımız hakkında talihsiz bir durumun göstergesidir. Eğer arzunun giderilmesi, daha az tatminsizlik gerektirseydi, bu bizim için kesinlikle daha iyi olurdu.
Fakat insanlar mutluluk hacmini genişlettikleri için değerli değildirler. Mutluluk insanlar adına iyi olduğu için değerlidir -insanların hayatlarını iyileştirdiği için. Başka türlü düşünmek insanların mutluluk üretimi için araçlar olarak düşünmektir. Ya da başka bir ünlü imgeyi kullanmak gerekirse, insanlara salt mutluluk araçları muamelesi yapmaktır. Fakat bir aracın aksine -araç, ne kadar değer taşıdığı konusuna kayıtsızdır- insan için ne kadar mutlu olduğu önemlidir.